powervrouw

lindsey

geknipt was jij voor het leven
maar het leven knipte jou
als mooiste bloem uit de knop
jou badend in het mooiste licht
van eeuwig blijvende herinnering
dat ons jou steeds weer brengt
al zal de pijn nooit verdwijnen
omdat het hart gebroken blijft

perfect als mens was zij gemaakt
toen het lot zich tegen haar keerde
met in jouw hoofd een tijdbom
plande jij de reis naar de overkant
kwetsbaar zwak maar zo krachtig.
de gezwollen ogen verbergend
om het veel te vroege afscheid
in de beste tijd van jouw leven

woorden kunnen dit niet doden
de mens kan alleen maar hopen
dat dit alles een nare droom is
die ons wakker wordend verdwijnt
in de zee van de liefde die zij laat
voor de schatten van haar leven
een dochter en een lieve man
een vader ook en een moeder

verder weg dan ooit ben jij nu
terwijl de oogst van jouw zijn
jou elke dag weer bij ons houdt
in wat jij liefhad en beminnen kon
als inspiratie bij het verder gaan
die onze storm van verdriet luwt
met de lach van blijde herinnering
waarmee jij ons hart kloppen laat

  • Geschreven voor Lindsey Labrie, dochter van Cees en Lidy Labrie, echtgenote van Jos en moeder van Abbygail, Zij overleed op 7 augustus 2020 veel te jong aan de gevolgen van kanker in de hersenen.

het kaarsje dat ik brand

kaarsje
het kaarsje dat ik brand
het duister verlichtend
wakkert jou flonkerend
mij blij in de herinnering

elk vonkje van dat vuurtje
reflecteert de betekenis
als bakens op mijn weg
dat wat jij voor mij bent

de warmte van het lichtje
is mij een bed van liefde
waarin de passie vlamt
van het zo beminde leven

als toen is mij vandaag
zoals de tijd eeuwig is
eindeloos weer het geluk
in het zo weer samen zijn

dit helder kleine vuurtje
is voor mij de open haard
die mij jou verhalen laat
in wat ik anderen vertel

het kaarsje dat ik brand

  • Een eerbetoon aan de mensen die ons eeuwig betekenen blijven | 1 juni 2020

samenzwering

samenzwering

ijdel eigenwijs openbaart hij
de blond gekuifde president
van de verzamelde staten
als in de meest slechte film
het niet bestaande bewijs
dat het virus wat ons dreigt
geen natuurlijke afwijking is
maar met opzet ons gemaakt
door vreemde mogendheden
die macht veroveren willen
door onzichtbaar op de radar
wereldwijd verderf te zaaien

uit alles wat hij zegt en doet
spreekt de verontwaardiging
als een kind dat klagend dreint
van de booswicht over de tiran
die dwazer en vijandelijker is
meer nog dan zijn spiegelbeeld
waarin groter de narcist groeit
die zich het monopolie claimt
de waarheid na te mogen laten
opdat hij de wereld regeren kan
met zwaar bedrieglijke leugens
die hij anderen zo graag verwijt

samenzwering

  • Verdicht in coronatijd | 2 mei 2020

boekerij van bespiegeling

boekerij

dat ik een bijzonder moment krijg
een klein deel slechts van mijn verleden
dat ik voor altijd dichtbij houden kan

ik zou met als woonplaats mijn hart
het moment in een kluis leggen
die ik openen kan wanneer ik dat wil

zo kan ik de tijd van terughalen kiezen
van momenten van geluk en plezier
bij alles wat wij hebben gedaan

daarover mijmerend vroeg ik mij af
wat jou mij altijd glimlachen laat
of mij net dat extra zetje geeft

als ik verdrietig en somber ben
niet meer weet ook wat te doen
waarvoor ik mijn kluisje openen kan

er zijn zoveel momenten te bedenken
als de wegen vol obstakels zijn
die jij mij weer overeind zetten kunt

om uit de verzamelde herinneringen
daaruit dat ene moment te kiezen
acht ik en is mij schier onmogelijk

ik heb daarom nog eens gekeken
naar de ruimte die mijn hart heeft
voor de boekerij van onze memoires

zo vond ik oneindige ruimte beschikbaar
om elk moment met jou op te slaan
om te koesteren en terug te slaan

daarom bouw ik ingebed in mijn haart
mij onze eigen kleine bibliotheek
voor alle poosjes dat wij samen waren

ik zal hem openen wanneer ik dat wil
kies een gelegenheid en bekijk haar
om de verbintenis die ik nooit vergeten wil

Boekerij van bespiegeling

  • Overpeinzing | 3 februari 2020

 

tot wolken spreken

tot wolke spreken

als ik tegen wolken praat
is het omdat zonder jou
de warme chocolade
in de koude gure winter
mij niet smaken wil

natuurlijk is het goed zo
met de mensen om mij heen
die aardig zijn en vriendelijk
toch blijft het moeilijk
dapper alleen te zijn

na het dutje bij de koffie
smaken koekjes anders nu
al smullen zingend en lachend
de kinderen van onze kinderen
mij hun liefste geluiden ooit

altijd nog klopt mijn hart
als bij die eerste keer
toen ons de prille liefde
lieve woordjes fluisterend
ons elkaar nestelen deed

nu zijn het de wolken
aan wie ik stilletjes vertel
dat ik lachen moet tot ik huil
als de gratie van verwondering
het houden van mij begrijpen doet

tot wolken spreken

  • Overpeinzing | 11 augustus 2019

verre blik

dreaming eyes.png

de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij het felste licht
om daar dromen te dromen
die haar het hart vertellen
over wat ons elkaar vinden deed

de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de grens van tijd
waarin wij ooit samen waren
wij elkaar lief minnen konden
zonder dat de wereld het wist

de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de onpeilbare diepte
van de betekenis die wij hadden
onuitgesproken of uitgeschreeuwd
naar en met elkaar hunkerend

de verre blik in jouw ogen
kijkt eindeloos voorbij de horizon
waar wij eens weer samen zijn
om daar de draad op te pakken
die voor eeuwig ons elkaar verbond

  • Dromerij | 27 april 2019

in tijden van verdriet

dodenherdenking.png

in tijden van verdriet
elk jaar opnieuw
komen herinneringen
aan de gestreden strijd
voor vrijheid in vrede
die het verlies bracht
dat wij vandaag eren

waarom dan toch nog
is er altijd weer oorlog
om macht en bezit
om geloof of afkomst
over soort van liefde
tussen ons mensen
in het klein en groot

waarom lijden wij leven
dat wij vieren kunnen
door voor en met elkaar
in rust van aanvaarding
van wie en wat wij zijn
als mensen over en weer
naasten van elkaar te zijn

in tijden van verdriet
elk jaar opnieuw
mijmeren wij de tijd
die wij morgen vieren
door vrijheid te feesten
die met hun heengaan
anderen ons schonken

dat wij daarom als mensen
altijd met elkaar omgaan
zoals jij en ik graag willen
dat zij het met ons doen
in plaats eeuwig te strijden
voor wat ons verliezen doet

  • Geschreven ter gelegenheid van Dodenherdenking | 4 mei 2019

als ogen sluiten

ogen sluiten.png

waar vandaag welbewust
mij de ogen sluiten
weten jij en ik
eindigt het samen zijn
in het hier en nu

het gelijktijdig weten
wat jou en mij blijft
is het eindeloze boek
vol altijddurende verhalen
dat jouw eeuwigheid opent

in wederkerig samen zijn
ieder aan de eigen oever
van de overkanten tijd
zal het blijven inspireren
wat wij elkaar betekenen

  • Geschreven voor en bij een welbewust gekozen levenseinde | 14 april 2019

meer dan ooit

moeder dochter.png

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
nog voor ik was
keek jij uit naar mij
en toen ik was
beschutte jij mij

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
de eerste stapjes
met vallen en opstaan
de eerste woordjes
jij leerde ze mij

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
dat het loslaten ooit
juist in lief en leed
als van zelf sprekend
jou er altijd deed zijn

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
mijn hoop en vertrouwen
mijn geloof in liefde
jij gaf mij die schat
om haar door te geven

lieve moeder
ik dank je daarvoor
ik draag en deel het verder
meer dan ooit
met jou aan mijn zij

  • Geschreven voor Wilhelmina Diepkelina Adriana Cornelia Boogaard-van den Hout | Miep | Zwijndrecht, 24 mei 1932  – † Heiloo, 5 april 2019

briefje voor later

briefje voor later.png

nee bang niet
voor de dood
ben ik niet bang

die afslag echter
de boot trein of bus
mis ik graag

in het weten
dat eens onverhoopt
die uitrit komt

mijn reis dan
naar de overkant
zal vol zijn

gevuld met souvenirs
van ontmoette mensen
die elkeen bewogen

vol ook van verwachting
aan de herenigingen
die komen zullen

want waar ik ga
wachten mij velen
die vooruit al gingen

  • Gedachtespinsel | 1 maart 2019