gelukkig ongelukkig

gelukkig ongelukkig.png

weet je
van jou de herinneringen
zijn in goede tijden
mij tot vreugdevuurtjes
lichtpuntjes ook zijn het
als bij momenten ik
somber of verdrietig ben

telkens weer
mis ik dan toch
jouw hand in de mijne
de lieve kroeltjes ook
langs wang of in het haar
terloops gegeven

telkens weer
omheen mijn schouders
mis ik dan jouw armen
die tegen het alleen
mij een schuil bieden

telkens weer
mijn naampjes ook
waarmee jouw liefde
doorheen de jaren
mij kozend vierde

telkens weer
mist de hartstocht
vluchtig of intiem
die ons verbond
het nieuwe leven schonk

gelukkig ongelukkig
vier ik met dat gemis
in goede en slechte dagen
van jou de herinneringen
tot vuurtjes van vreugde
en puntjes van licht
als momenten dat vragen

  • in dankbare herinnering aan mensen die anderen betekenen | 7 februari 2017

als dan

als dan.png

wanneer dan
in aarde op mijn buik
de enten van mijn liefde
wortelend zelf geboorte geven
dat dan de wereld
in vrede mag zijn
een oase de aarde rond
van rust en vrijheid
waar om, voor en met elkaar
gewoon de mensen zijn

omdat anders zijn of menen
niet langer wortels klooft
omdat anders geloven
mensen nieuwsgierig maakt
waardoor takken verstrengelen
in plaats van kruizen slaan
waar hij of zij houden mag
van eender hem of haar
omdat sekse verschil niet kent
als liefde spreekt

dat wanneer
in aarde op mijn buik
de enten van mijn liefde
wortelend zelf geboorte geven
zo de wereld
in vrede mag zijn
een oase de aarde rond
van rust en vrijheid
waar om, voor en met elkaar
gewoon de mensen zijn

  • toekomstmijmering | 3 januari 2017

de overstap

jan chris.png
muziek: de steen – bram vermeulen

leven zo zeg jij ons
moet je durven dromen
zonder het nu te vergeten
want voor je het weet
is dat voorbij

het is moed hebben
lef om te geven ook
wie je bent en wat je hebt
de sprong ook durven wagen
naar het onbekende

de overgang
naar de overkant
leer jij ons
kent geen juist moment
is geen afscheid ook

een overstap is het
naar de oneindige reis
van jou horen en zien
naar jou kijken en luisteren
van het hoofd naar het hart

het is een startpunt slechts
waar jou het pad van leven
ons zichtveld voorbij
voorbij de einder voert
naar eeuwig blijven

ons de vezels koesterend
als mooiste helft van geluk
huis jij als wie je bent
vanaf nu tot altijd
in de ziel van ons zijn

waar soms wolken ons treuren
zul jij daar ons spiegelen
dat mindere dagen er zijn
om met blozende zon
de betere mooier te maken

vanaf de overkant krui jij zo
met de koffers van dat weten
ons stil luidruchtig de rugzak vol
want jij laat niets en niemand achter
omdat eeuwig nu jij met ons meereist

  • Voor Jan Chris Roosenberg | geboren op 1 januari 1940 en op 25 november 2016 overgestapt van het nu naar het eeuwige

groots

joop.png

muziek: Mahalia Jackson – You’ll never walk alone

groots
als jochie van tien
dat van west naar oost
door oorlogsnachten fietst
op wielen zonder banden
om de honger van de winter
thuis te verdrijven

groots
als utrechts jongeling
die in het spel van voetbal
waar strijd wordt gestreden
bij elinkwijk in hoogtijjaren
als een leeuw
het doel verdedigt

groots
als liefhebbende echtgenoot
die noest werkt en strijdt
voor de rots in zijn branding
zijn hartenlief mien
die hij op handen draagt
omdat zij hem schraagt

groots
als fantastische vader
van in liefde geënt kroost
dat hij vertrouwen geeft
in zichzelf en het leven
dat je vieren mag
in en met elkaar

groots
als nestor van de stam
die ook de groene loten
in wie hij voortleeft
de twijgen en de takken
ravottend en stoeiend
huis en thuis geeft

groots
als schathemelse vriend
die jonge en oude maten koestert
meer nog dan zichzelf
die het leven viert
niet door te nemen
maar door te delen

groots
als mens van mensen
een monument van leven
dat blijvend voortleeft
in veroverde harten
van wie hem groots dragen
omdat hij eeuwig is

  • geschreven voor Joop van der Schilden, zijn vrouw en (klein-)kinderen bij gelegenheid van de overgang van het tijdelijke naar het eeuwige | geboren op 15 december 1931 en overleden op 30 november 2016

eeuwig leven

allerzielen.png

ik hou van mijn leven
het is machtig
het is mooi
het is wat ik ben

ik hou van mijn leven
met alle fouten en zorgen
waarin gelijk een regenboog
geluk zich spiegelen laat

ik hou van mijn leven
het is geweldig
het is magisch
het is wat ik ben

ik hou van mijn leven
dat ik delen mag
van jong tot oud
met de mensen om mij heen

ik hou van mijn leven
het is geweldig
het is magisch
het is wat ik ben

ik hou van mijn leven
met en voor mensen
die ik vieren mag
in mijn hart en hoofd

ik hou van mijn leven
in het hier en nu
met dankbare herinnering
aan wie eeuwig zijn

  • geschreven bij gelegenheid van Allerzielen | 2 november 2016

het is goed – zo

het is goed zo.png

nu de dag is gekomen
zijn er natuurlijk tranen
om het verlies
van samen leven vieren
verdrietig en boos ben ik
om de verloren strijd
voor en met elkaar

en toch
door alles heen
overheerst dankbaarheid
voor het doorgegeven leven
dat jij door de jaren heen
tot een eigen toekomst
met drift en passie knutselde

dus als jij ons huilen ziet
zijn het de druppels van geluk
dat jij als fortuin achterlaat
een schat op onze schouder
die voelt als jouw hand
die helpt en bemoedigt
bij het verder gaan

wij voelen, ruiken en proeven
als in dagen van hoogtij
jou en wat jij ons laat
gelijk jouw stralende ogen
ons dwingend zeggen
teder stil te staan
bij dat wat het is

goed – zo

  • geschreven bij gelegenheid van het overlijden van luise marie kampedellis – van delft, 11 september 2016

De dag is gekomen

herinnering

De dag is gekomen dat mijn benen het begeven
Omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
Laat het loslaten jou niet weerhouden
De weg naar de einder verder te gaan

De dag is gekomen dat mijn longen leeg zijn
Omdat de weg van leven een langere adem vraagt
Laat het verlies jou niet beletten
Want de vaart der volkeren kent geen einde

De dag is gekomen dat ik mijn ogen sluit
Omdat de weg van leven mij naar de sterren voert
Laat het duister jou niet tegenhouden
Want de opstand van de hoop wint altijd

De dag is gekomen dat mijn stem zwijgt
Omdat de strop van de dood de woorden verstikt
Laat de stilte jou niet verstoren
Maar luister naar de echo van de overkant

De dag is gekomen dat ik er niet meer kan zijn
Waar en bij wie ik wezen wilde
Laat het zout van de tranen
Proeven als zoete herinnering
Die gaandeweg mij levend houdt

Le jour est venu

Le jour est venu où mes jambes me font défaut
Parce que le chemin de la vie est plus long que mon allant
Ne laisse pas cette séparation te retenir
De continuer ta route vers l’horizon

Le jour est venu où mes poumons sont vides
Parce que le chemin de la vie demande un souffle plus long
Ne laisse pas la perte de t’empêcher
Parce que l’avancé des peuples est inexorable

Le jour est venu où je ferme les yeux
Parce que le chemin de la vie me mène aux étoiles
Ne laisse pas l’obscurité te freiner
Parce que l’espoir renaît toujours

Le jour est venu où ma voix s’éteint
Parce que la corde de la mort étouffe les mots
Ne laisse pas le silence te déranger
Mais écoute l’écho de l’autre rive

Le jour est venu où je ne peux plus être
Où et chez qui je souhaite
Laisse le sel de tes larmes
Devenir paisiblement un doux souvenir
Qui me maintient en vie dans ta mémoire

D’après Peter Paul Doodkorte 6/8/2015

Geadopteerd door Jur Jacobs en Lisa Leyten als afscheidsgroet van Jur bij zijn overlijden, februari 2016.Voorgedragen, in het Frans bij de Franse afscheidsceremonie en de originele versie bij de Nederlandse crematie van Jur Jacobs op 13 februari.