waar het spoor eindigt

robin patist

het leven is geen zoete krentenbol
haar spoor meandert over bergen en door dalen
het plaveit ons doen en ons laten
met zonnige dagen net als depressies

boeken vol herinneringen reist het ons
over en langs wonderlijke wissels
die achterom of vooruit kijkend ons stemmen
van vrolijk en olijk tot weemoedig en verdrietig

met dichtbij of verder af de vrienden
genieten wij van de goede dagen
terwijl trots en interesses in de wereld
als bielzen ons het spoor doen houden

het spoor van liefde dat zo zich vormt
trekt tegelijkertijd stil haar wonden
waarvan hoog de spanning van verdriet
met tranen kortsluiting maken kan

wanneer zo de geneugten verleiden
die ogenschijnlijk het leed verzachten
eroderen zij in werkelijkheid het zijn
dat vallen niet meer opstaan laat

het rode sein van doodlopend spoor
trekt zo onverwachts de noodrem
in hart dat vecht voor leven
dat wel wil maar niet verder kan

met lege handen nu en volle harten
staan ter afscheid op het perron
bij en met het lief, leed en verdriet
dat jou ons de harten veroveren liet

na gisteren is er geen vandaag of morgen
waarop wij samen verder reizen kunnen
ons resten bij het verdergaan als bagage
de koffers vol van heugenis

waar wij onze reis vervolgen wuiven wij
ten afscheid welgemeend dankbaar wensend
dat jij op het spoor van eeuwigheid
de vrede en rust vinden mag die jij zocht

  • Voor Robin Patist | 14 januari 1981 – 28 april 2017

voltooid leven

voltooid leven1.png

voltooid leven

neem mij mee
kleine engel
in het doen en laten
hier ben ik voltooid

mijn vleugels zijn sterk
genoeg om te vliegen
van het tijdelijke nu
naar eeuwig zijn

hier ben ik
mijn koffers gepakt
dankbaar en tevreden
klaar in het nu

neem mij mee maar
naar de overkant
waar ik plaatsneem
in eeuwige herinnering

neem mij engel
op je vleugels mee
naar het altijd durende
waar ik ben die ik was

  • overweging naar aanleiding van een overlijden

vaarwel en tot ziens

Irene.png

vaarwel en tot ziens
net als ooit
wees welkom
blijft eeuwig verbonden
aan wat leven
mensen zijn doet

onwerkelijk daarom is
nu jij als bij windvlaag
in onbewaakt ogenblik
stilletjes bent vertrokken
naar de overkant
van tijd en zijn

een welgemeend gedag
een woord van waardering
voor de momenten samen
kan eerst daarom nu
een jaar na dato
aan jou gezegd

talrijk waren ze niet
de contacten als buren
met altijd een vrolijke lach
maar als ze er waren
ook jaren nog daarna
hartelijk en welgemeend

daarnaar omkijkend
zeert ons jouw verscheiden
dat jou en jouw loten
net als die graag jou zagen
kanker woekerend ontneemt
wat eigenlijk leven moet

wat jij ons laat
het vanzelfsprekend zijn
voor iedereen een moeder
dragen wij dankbaar
tot eens het weerzien
welkom met ons mee

  • Voor Irene Ursula Gajadhar | 31 december 1931 – †24 maart 2016

geloof hoop en liefde

sylvana2.png

adjossi

in jonge jaren
onbezorgd groeiend
van kleiner naar groot
met zin in het leven
dat dan nog toch
zich toelachen laat

later – als liefde passeert
ent zich uit passie
van en voor elkaar
het wonder van leven
dat in en aan jou
tot toekomst ontgroeit

waar zo het leven zomert
moet de zon schijnen
maar bliksemt heldere hemel
de boze boodschap
dat niet vanzelfsprekend
meer het leven zal zijn

op leven en dood
strijden dan de jaren
met vreugde en verdriet
met nu en dan de hoop
dat langer de adempauzes
dan kortstondig zullen zijn

nu uitgestreden
wensen wij jou het thuis
aan de oevers van de overkant
bij door jou geliefden
die eerder al
daar hun eeuwigheid vonden

in die wens
vinden wij schuil
net als door de jaren heen
bij jouw houvast
de paraplu van hoop
van geloof ook en liefde
die bij het verder gaan
ons jou herinneren zal

  • geschreven ter herinnering aan Sylvana Gajadhar – Lesterhuis | 8 september 1962 – 21 februari 2017

gelukkig ongelukkig

gelukkig ongelukkig.png

weet je
van jou de herinneringen
zijn in goede tijden
mij tot vreugdevuurtjes
lichtpuntjes ook zijn het
als bij momenten ik
somber of verdrietig ben

telkens weer
mis ik dan toch
jouw hand in de mijne
de lieve kroeltjes ook
langs wang of in het haar
terloops gegeven

telkens weer
omheen mijn schouders
mis ik dan jouw armen
die tegen het alleen
mij een schuil bieden

telkens weer
mijn naampjes ook
waarmee jouw liefde
doorheen de jaren
mij kozend vierde

telkens weer
mist de hartstocht
vluchtig of intiem
die ons verbond
het nieuwe leven schonk

gelukkig ongelukkig
vier ik met dat gemis
in goede en slechte dagen
van jou de herinneringen
tot vuurtjes van vreugde
en puntjes van licht
als momenten dat vragen

  • in dankbare herinnering aan mensen die anderen betekenen | 7 februari 2017

als dan

als dan.png

wanneer dan
in aarde op mijn buik
de enten van mijn liefde
wortelend zelf geboorte geven
dat dan de wereld
in vrede mag zijn
een oase de aarde rond
van rust en vrijheid
waar om, voor en met elkaar
gewoon de mensen zijn

omdat anders zijn of menen
niet langer wortels klooft
omdat anders geloven
mensen nieuwsgierig maakt
waardoor takken verstrengelen
in plaats van kruizen slaan
waar hij of zij houden mag
van eender hem of haar
omdat sekse verschil niet kent
als liefde spreekt

dat wanneer
in aarde op mijn buik
de enten van mijn liefde
wortelend zelf geboorte geven
zo de wereld
in vrede mag zijn
een oase de aarde rond
van rust en vrijheid
waar om, voor en met elkaar
gewoon de mensen zijn

  • toekomstmijmering | 3 januari 2017

de overstap

jan chris.png
muziek: de steen – bram vermeulen

leven zo zeg jij ons
moet je durven dromen
zonder het nu te vergeten
want voor je het weet
is dat voorbij

het is moed hebben
lef om te geven ook
wie je bent en wat je hebt
de sprong ook durven wagen
naar het onbekende

de overgang
naar de overkant
leer jij ons
kent geen juist moment
is geen afscheid ook

een overstap is het
naar de oneindige reis
van jou horen en zien
naar jou kijken en luisteren
van het hoofd naar het hart

het is een startpunt slechts
waar jou het pad van leven
ons zichtveld voorbij
voorbij de einder voert
naar eeuwig blijven

ons de vezels koesterend
als mooiste helft van geluk
huis jij als wie je bent
vanaf nu tot altijd
in de ziel van ons zijn

waar soms wolken ons treuren
zul jij daar ons spiegelen
dat mindere dagen er zijn
om met blozende zon
de betere mooier te maken

vanaf de overkant krui jij zo
met de koffers van dat weten
ons stil luidruchtig de rugzak vol
want jij laat niets en niemand achter
omdat eeuwig nu jij met ons meereist

  • Voor Jan Chris Roosenberg | geboren op 1 januari 1940 en op 25 november 2016 overgestapt van het nu naar het eeuwige