luisterend naar de stilte

geluid van stilte.png

wanneer als oude vriend
het duister van de nacht
zich weer bij mij voegt
kruipt zachtjes naast mij
de herinnering aan jou
om in geluid van stilte
weer met mij te praten

rusteloos zijn de dromen
waarin ik loop alleen
over geplaveide kinderkopjes
door straatjes en steegjes
waar nauwelijks nog
het lichtend schijnsel komt
van het lantaren licht

vochtig als koude kerkers
voelt tussen muren de lucht
die eenzaam en alleen
steeds mij rillend kraagt
tot dwars doorheen dat alles
jouw geluid van stilte
mij oorverdovend schreeuwt

rustig mij koesterend
als dragen mij armen
zoals nooit eerder iemand
neem jij mijn eenzaamheid
veelzeggend zonder praten
door luisterend naar de stilte
mij jou spreken te laten

 

Advertenties

teveel gevraagd

teveel gevraagd.png

wachtend op iemand
die glimlacht naar mij
als vroeg de ochtendzon
mijn gezicht verlicht
wacht hier niemand

gisteren toch nog maar
in alles wat wij deden
hoorde en voelde ik jou
dacht en zag ik jou
waren wij samen’

nu is dat een schaduw
waaraan ik zonder jou
alleen nog denken kan
terwijl het hart schreeuwt
jou weer hebben mogen

vertel mij daarom dus
wat jou spijt in mij
wat ik kan doen of moet
om in armen weerziend
jou te kunnen sluiten

dat is alles wat ik vraag
een nieuwe kans van jou
om terug te roveren
wat ik liggen liet
is dat teveel gevraagd

want als ik eerlijk ben
ik ben niet wie ik ben
als jij niet naast mij staat
niet in en bij mij bent
als ik mijn ogen sluit

kijkend naar de zon
die opkomt als belofte
aan weer een nieuwe dag
danst daarin de schaduw
van jou verloren liefde

daarom is alles wat ik vraag
een nieuwe kans van jou
om terug te roveren
wat ik liggen liet
is dat teveel gevraagd

regen

rain

vanmorgen
bij het wakker worden
kon ik niet bevatten nog
wat gisteren de avond
mij heeft gebracht

als donderslag
bij heldere hemel
benam jij mij de zomer
door onverwachts opeens
van mij weg te gaan

terwijl ik geven wil
wat en wie ik ben
is het nooit genoeg
of zal het kunnen zijn
om met mij te blijven

pijpenstelen nu
nat van verdriet
regenen mijn ogen
het kussen en de lakens
die wij niet meer delen

eindeloos donker
voelt de leegte
bitter ook de kou
die mij het hart bevriest
nu jij het niet meer warmt

meer dan ooit
ervaar ik het alleen
hopeloos waanzinnig
van niet te weten
wat nog ik beteren kan

het denken aan jou
schuilend in armen
die niet de mijne zijn
het voelt als verraad
omdat je mijn alles bent

wat mij rest is regen
die pin doet
uit op en tegen mij
buien van druppels
die pijn geven en pijn zijn

  • Interpretatie, gebaseerd op “Rain” | The Script | 27 januari 2018