hopeloos eenzaam

eenzaam.png

zittend achter het glas
van de altijd lege kamer
verveelt de regen mij
die saai de uren maakt

niksend hang ik rond
de zondag verspillend
die als zovele dagen
zich nat verdrijven laat

terwijl er niets gebeurt
knaagt stilletjes vragend
mijn geweten en gemoed
wat of ik nou toch doe

veel te snel en veel te ver
rijd ik in mijn auto rond
om de zin van eenzaam
te verzetten en verdrijven

terwijl ik mij verwonder
wachtend op wetend niets
over de blauwblauwe lucht
zie ik slechts de gele citroen

draaiend met mijn hoofd
op en neer en om
is gewoon alles wat ik zie
een boom vol citroenen

geel en zuur stortvloed zij
zware wolken in mijn hoofd
die meer nog dan daarvoor
mij verder buiten sluiten

ik wil schreeuw ik niet
dat mij dit kan gebeuren
terwijl toch alles wat ik zie
die boom is vol citroenen

gisteren nog droom ik nu
vertelde ik jou in mijn armen
over een blauwblauwe lucht
die nu geel en giftig regent

  • Mijmering over eenzaamheid | Tweede Paasdag 2018 – 2 april 2018
Advertenties

(n)ergens thuis

nergens thuis.png

met een huis vol kinderen
blijft zij bidden voor het betere
dat hij als man en vader
haar en hen niet geven kan

het hoofd omhoog ondanks alles
zingt zij haar dapper lied
steeds het betere hopend
dat eens haar wereld keren zal

toch lijkt het telkens weer
dat ze nergens schuilen kan
dat geen plek te vinden is
waar zij en haar kroost veilig zijn

steeds blijft zij vertrouwen
dat als alle dingen onder de zon
zij de weg naar het licht vinden zal
zoals de satellieten in het heelal

wetend dat hij blijft komen
steeds opnieuw voor meer
met het gat in zijn handen
die op haar deur blijven slaan

eens weet en ziet zij haar kans
zal zij met haar bange kinderen
niet hier meer hoeven wachten
maar weg in veilige haven zijn

al lijkt het zonder uitzicht
alsof ze nergens komen kan
waar het welkom thuis zal klinken
schreeuwt haar hart hardop

als alle dingen onder de zon
zullen wij de weg vinden
als alle dingen onder de zon
zullen wij eens het leven dansen

toe, lief

toe lief

toe
droog je tranen
ik ben er steeds nog
zwevend op vleugels
om jou heen

toe
huil niet meer
ik blijf jouw liefde
zoals in elke herinnering
jij de mijne bent

toe
stap uit de leegte
die jij met tranen vult
terwijl het boek vol is
dat wij samen schreven

toe
laat je niet pakken
door de kou van eenzaamheid
warm je hart en handen
aan de souvenirs van onze passie

toe
schuil niet in de regen
door verdriet te plengen
zoek gerust en telkens weer
naar de blijde heugenis

toe
laat mij jouw gedachten
jouw dagen en jouw doen
zwevend op mijn vleugels
altijd bij en om je heen
kriebelen weer en strelen

  • Mijmering | 5 maart 2018

luisterend naar de stilte

geluid van stilte.png

wanneer als oude vriend
het duister van de nacht
zich weer bij mij voegt
kruipt zachtjes naast mij
de herinnering aan jou
om in geluid van stilte
weer met mij te praten

rusteloos zijn de dromen
waarin ik loop alleen
over geplaveide kinderkopjes
door straatjes en steegjes
waar nauwelijks nog
het lichtend schijnsel komt
van het lantaren licht

vochtig als koude kerkers
voelt tussen muren de lucht
die eenzaam en alleen
steeds mij rillend kraagt
tot dwars doorheen dat alles
jouw geluid van stilte
mij oorverdovend schreeuwt

rustig mij koesterend
als dragen mij armen
zoals nooit eerder iemand
neem jij mijn eenzaamheid
veelzeggend zonder praten
door luisterend naar de stilte
mij jou spreken te laten

 

teveel gevraagd

teveel gevraagd.png

wachtend op iemand
die glimlacht naar mij
als vroeg de ochtendzon
mijn gezicht verlicht
wacht hier niemand

gisteren toch nog maar
in alles wat wij deden
hoorde en voelde ik jou
dacht en zag ik jou
waren wij samen’

nu is dat een schaduw
waaraan ik zonder jou
alleen nog denken kan
terwijl het hart schreeuwt
jou weer hebben mogen

vertel mij daarom dus
wat jou spijt in mij
wat ik kan doen of moet
om in armen weerziend
jou te kunnen sluiten

dat is alles wat ik vraag
een nieuwe kans van jou
om terug te roveren
wat ik liggen liet
is dat teveel gevraagd

want als ik eerlijk ben
ik ben niet wie ik ben
als jij niet naast mij staat
niet in en bij mij bent
als ik mijn ogen sluit

kijkend naar de zon
die opkomt als belofte
aan weer een nieuwe dag
danst daarin de schaduw
van jou verloren liefde

daarom is alles wat ik vraag
een nieuwe kans van jou
om terug te roveren
wat ik liggen liet
is dat teveel gevraagd

regen

rain

vanmorgen
bij het wakker worden
kon ik niet bevatten nog
wat gisteren de avond
mij heeft gebracht

als donderslag
bij heldere hemel
benam jij mij de zomer
door onverwachts opeens
van mij weg te gaan

terwijl ik geven wil
wat en wie ik ben
is het nooit genoeg
of zal het kunnen zijn
om met mij te blijven

pijpenstelen nu
nat van verdriet
regenen mijn ogen
het kussen en de lakens
die wij niet meer delen

eindeloos donker
voelt de leegte
bitter ook de kou
die mij het hart bevriest
nu jij het niet meer warmt

meer dan ooit
ervaar ik het alleen
hopeloos waanzinnig
van niet te weten
wat nog ik beteren kan

het denken aan jou
schuilend in armen
die niet de mijne zijn
het voelt als verraad
omdat je mijn alles bent

wat mij rest is regen
die pin doet
uit op en tegen mij
buien van druppels
die pijn geven en pijn zijn

  • Interpretatie, gebaseerd op “Rain” | The Script | 27 januari 2018