stil stilt de stilte

oradour.png

op gezag van haar bezetter
zonovergoten en niet vermoedend
op een doodgewone zaterdag
verzamelt zich de gemeenschap

dan scheidt haar woeste woede
van mannen en vaders
samen met de vrouwen
de kinderen en hun moeders

gruw gruwelt gruwelijk zo
als dood en verderf zaaiend
zinloos moordend de ss
hen daarna het leven neemt

als mannen met de zeis
worden barbaars grimassend
als waren het korenhalmen
vaders en mannen neergemaaid

vrouwen moeders en kinderen
in gods heilige huis gedwongen
worden niemand en niets ontziend
opgehokt verbrand en opgeblazen

het dorp en haar mensen
zeshonderd tweeënveertig in getal
worden in ijziger dan ijzige ijzigheid
vlammend de toekomst ontnomen

in van sadistische salvo’s de ruïne
die ter getuigenis ons herinnerd
aan wreder dan wrede wreedheid
stilt stil nu de stilte van verlatenheid

  • Geschreven naar aanleiding van een bezoek aan het verlaten dorp Oradour-sur-Glane (Frankrijk).

Oradour-sur-Glane ligt een half uur rijden van Limoges. Het dorp is op 10 juni 1944 verwoest nadat bijna alle mensen in het dorp vermoord waren. Alles ligt nog op de plek waar het op die beruchte dag is achtergelaten. Het dorp is zo een stille getuige van de gruwelheden die in het dorp zijn gebeurd.

Op 10 juni 1944 werd het dorp afgesloten door de SS. Alle wegen van en naar het dorp werden geblokkeerd. Alle inwoners werden uit hun huizen gehaald en verzameld op straat. Op dit moment werden de mannen en vrouwen van elkaar gescheiden. Mannen werden vrij snel na de scheiding doodgeschoten, de vrouwen en kinderen werden in de kerk opgesloten die vervolgens tot ontploffing werd gebracht. Zes mensen wisten te ontsnappen uit de handen van de SS’ers. De rest van het dorp werd verwoest, huizen werden in brand gestoken. In een paar uur tijd verloren 642 mensen het leven.

Advertenties

als wij dan toch

dodenherdenking.png

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
door oorlog en terreur
door aanslag en geweld
in de jaren
net of lang geleden
laten wij dan ook
even maar
naar onszelf kijken
opdat wij zien
hoe onverdraagzaam
jegens anders zijn
hoe vol onbegrip
wij ons zelf gedragen

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
om betekenisloze macht
in zinloze strijd
laten wij dan ook
het besef doen landen
dat actief en passief
voor iets of iemand
die anders denkt
anders is of doet
respect de belofte is
die wij geven en vragen
om, voor en met elkaar

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
om ons toekomst te geven
laten wij dan morgen
niet vergeten zijn
wat wij vandaag herdenken
laten wij dan ook
niet even maar
in dit moment van stilte
maar elke dag opnieuw
ons dat herinneren
wat vandaag ons bezint

• Geschreven naar aanleiding van Dodenherdenking | 4 mei 2017

klaproos ‘herinnering’

in flanders field

in flanders field – klik op plaatje voor de song

om de wereld te herinneren
aan in strijd gevallen leven
steken jaarlijks in het groen
rode rozen hun koppen hoog
opdat wij niet vergeten
het groot verdriet
van dagen in ellende
die wij moeten herinneren
omdat voorheen men gelukkig was

loop dus dit opium van vrede
niet stilletjes voorbij
maar klap voor deze vrienden
die stout gehoorzaam aan het gezag
hun bloed voor ons vergoten
waarmee de kollen van geweld
als ruige bastaarden werden verdreven
om de orde te herstellen
die ons de rust tot leven geeft