met kop en schouders

 

kop maaiveld.png

de afgelopen dagen
in het hoofd en daarbuiten
woekert mij de uitdrukking
wie het hoofd uitsteekt
boven het maaiveld
wordt zijn kop afgehakt

houd je op dezelfde hoogte
doe gewoon maar normaal
dan doe je al gek genoeg
kortwiekt klare taal mij

bijzonder bewonderenswaardig
meer mag je niet wezen
wie zich onderscheidt
met zichtbaar het talent
mag even nog misschien
op een voetstuk staan

het volg-je-hart
leef-je-volle-zelf
brengt mij in spagaat
loop ik voor de troepen
of liever in de pas
bang voor eigen kracht

moet ik mij groot
of klein houden juist
enkel verlangend blijven
naar het gat in het plafond
waarin met ziel en zaligheid
schouders mij dragen

  • Variatie op het thema ‘je kop boven het maaiveld steken’ | 28 april 2019
Advertenties

re-creatie

  • ontsluierde sluimering – 3 mei 2015

    de overkant - ernst jansz

    de overkant – ernst jansz

als ogen gesloten
ik struinend door mijn gedachten ga
voor avontuurlijke trektochten
lonken naast wandelgebieden
keurig verkavelde voorstellingen
die omzoomd door bloemenpracht
de bermen perken
tot langzaam maar zeker
de wegen laantjes worden
doorheen naaldbos en drassig moeras

zo dwalend door mijn hoofd
vind ik door eikenbos van herinnering
op kompas de doorsteekjes
waarlangs stammetjes afgezaagd
het gesneuveld geluk bakenen
terwijl takken van intenties
de paadjes overwoekeren
waar doorheen ik raggen moet
naar de stoffig vergeten steegjes
die buiten de paaltjesroute
de kwetsbare oorden huizen

wanneer ik tussen de bomen
van bossen die ik niet meer zag
de slootjes vind
die moeten gesprongen
om langs de ruigste route
in kwelgrasland met sloten en poelen
de begraven aanmaningen te vinden
hangt groen overwoekerd
aan het hek een bordje
dat delicaat ‘verboden toegang’ beslist
je mag er naar kijken – maar aanraken niet

als ik terugkeer
uit het woud van verwarring
naar het gebaande
striemen mij nog even
de braambosjes en duindoorns
waarna beekachtige waterlopen
mij door rietland met elzen en populieren
mij lokken naar glooiend bollenland
waar narcis – krokus en blauwe druif
mij rondborstig toezingen
gelijk de vogels met hun hoogste lied

als ik de ogen openend
langzaam de uitgang zoek
terug naar wakkere aarde
geurt in grasgroen weideland
uit zompige greppels
lang vervlogen romantiek
van op de bankjes van weleer
die uit natuurbehoud
de generaties groeien doet
uit liefdevolle re-creatie