de albert shuffle

Albert West, pseudoniem van Albert Westelaken (‘s-Hertogenbosch, 2 september 1949 – Tilburg, 4 juni 2015), was een Nederlands zanger en producer.

cha-la-la, i need you - the shuffles

cha-la-la, i need you – the shuffles

wanneer op een zonnige dag
op de deur naar de overkant
het einde drie keer klopt
speelt zachtjes de radio
i,m gonna knock on your door
terwijl op de deurmat
verzegeld met een kus
de boodschap ten afscheid valt

“tell laura i love her”

als opkomend heimwee
naar de dagen van toen
mij het hoofd leggen doet
op jouw schouders
vallen 9.999.99 tranen
op het wiel van plaatjes
waarin zich in kleine tragedies
de herinnering luisteren doet

“love is sweeter than wine”

als mijmerend
over eindeloze zomernachten
het besef van het eindige
zich laat landen
fluit hoog in de lucht
de spotlijster
voor laura en ginny
stil maar onmiskenbaar
het lied waarmee ik groter werd

“cha la la – i need you”

Albert West was de zanger van de vroege jaren zeventig-band The Shuffles met onder andere de hit Cha-la-la, I need you. In 1973 verliet hij die groep om een solocarrière te starten. In mei werd zijn single Ginny come lately (een cover van Brian Hyland) een hit in Nederland, Duitsland en Oostenrijk. In Oostenrijk was het drie maanden lang nummer 1. Hiermee startte hij een solocarrière, die vooral gekenmerkt werd door covers van ballads uit de jaren zestig, zoals Tell Laura I love her en Put your head on my shoulder.

In 1975 deed West mee met het Nationaal Songfestival met het nummer Ik heb geen geld voor de trein (later kwam er een Engelse versie met de titel You and me), maar verloor van Teach-In met Dinge-dong. Met de Engelse versie Ding-a-dong) wonnen ze het Eurovisiesongfestival. In september 1976 had hij een hit met Memory of life, geschreven door Hans Vermeulen. Hierna ging hij een eigen muzikale richting in, maar de volgende jaren had hij met Hans van Hemert als producer weinig succes. In 1981 werd Martin Duiser zijn producer en bracht West de single Don’t leave me this summer uit. In 1984 opende zijn manager Jan Vis een eigen studio en scoorde West opnieuw een hit met Hot Havanna nights. Hij had als producer ook een hitje met Stille Willie van de BB Band.

West ging in 1986 samenwerken met verschillende bekende Engelse en Amerikaanse artiesten. Chris Andrews schreef nummers voor hem en na vele jaren scoorde hij met Give a little love weer een grote hit samen met Albert Hammond. Met deze artiest bracht hij een succesvol album uit, Hammond & West, waarop van beide artiesten oude en nieuwe nummers stonden. Op het album West & Friends uit 1988 zong West oude nummers met artiesten als Helen Shapiro, Tony Christie en Brian Hyland. Het album werd na een televisiespecial met goud bekroond.

Zijn 25-jarig artiestenjubileum in 1989 vierde hij met een album (25 jaar), waarop oude nummers opnieuw werden opgenomen en waaraan onder andere zangeressen Dana en Claudia Robine meewerkten. Aan het einde van dat jaar presenteerde West voor de NCRV een aantal televisieprogramma’s. In 1993 scoorde West voor het eerst sinds 1986 weer een hit met Mockin’ Bird Hill, een nummer dat dankzij een reclamefilmpje voor een verzekeringsmaatschappij in de belangstelling kwam. Hij bereikte met dat nummer de 24ste positie, terwijl op datzelfde moment de band Roots Syndicate met hun versie van hetzelfde nummer de eerste plaats behaalde.

Met Bart de Graaff van Veronica vierde hij in 1995 het tienjarig jubileum van Zomertruuk, een door Nederland rondtrekkend muzikaal programma. Op 24 juni van datzelfde jaar zong hij op de Wereldjamboree van Scouting het door Henk Westbroek geschreven nummer The future starts today, dat tijdens de openingsceremonie op 2 augustus door de NOS live werd uitgezonden met een publiek van 30.000 scouts uit de hele wereld. Vanaf september presenteerde hij het televisieprogramma Op Nieuwe Toeren, waarin uitsluitend Nederlandse muziek naar voren werd gebracht. Ter gelegenheid van de veertigste Nationale Boomfeestdag (georganiseerd door UNICEF en Stichting Colombine) in 1996, nam hij de single Het is tijd op. De opbrengst van het nummer ging naar verschillende natuurprojecten in ontwikkelingslanden.

In 1999 kwamen The Shuffles bijeen voor een reünie-concert op het Gildeplein in Rosmalen. Samen met de Band Zonder Banaan nam West in 2003 de single Itsy bitsy teenie weenie yellow polkadot bikini opnieuw op.

In augustus 2005 scoorde West voor het eerst sinds 1993 weer een hit met Amarillo, dankzij een optreden in een reclamespot voor Bavaria. In hetzelfde jaar maakten Nederlandse militairen in Afghanistan een ludiek filmpje op de muziek van het lied en plaatsten het op YouTube. Hierop vertrok West naar dat land om voor de militairen op te treden.

In 2009 vierde de zanger zijn 45-jarig artiestenjubileum met een theatertour. Eind december 2012 kreeg hij een ruggenmerginfarct, wat het einde voor zijn zangcarrière betekende.

Op 4 juni 2015 overleed Albert West op 65-jarige leeftijd na een week op de intensive care te hebben gelegen als gevolg van een aanrijding met zijn revalidatie-driewieler een week eerder. Die middag stond er aanvankelijk een afspraak in de agenda over een nieuwe cd.

Advertenties

als de dag komt

when i'm dead and gone - mcguinness flint

when i’m dead and gone – mcguinness flint

als de dag komt dat mijn benen breken
omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
laat dan het loslaten jou niet weerhouden
de weg naar de einder verder te gaan

als de dag komt dat mijn longen leegzuigen
omdat de weg van leven een langere adem vraagt
laat dan het verlies jou niet beletten
want de vaart der volkeren kent geen einde

als de dag komt dat mijn ogen sluiten
omdat de weg van leven mij naar de sterren voert
laat dan het duister jou niet tegen houden
want de opstand van de hoop overwint altijd

als de dag komt dat mijn stemt zwijgt
omdat de strop van de dood de woorden verstikt
laat dan de stilte jou niet verstoren
maar luister naar de echo van de overkant

als de dag komt dat ik niet meer zijn kan
waar en bij wie ik wezen wilde
laat dan het zout in de tranen
proeven als zoete herinnering
die gaandeweg mij levend houd

overweging – juni 2015

vergeten herinnering

i can't forget - leonard cohen

i can’t forget – leonard cohen

plots is hij daar
bij het opstaan
de man tegenover hem
hij lacht vriendelijk
tot verbaasd
de verwarring fluistert
“kennen jullie elkaar?”

“ik denk het”
zeggen beide
“maar vader is het niet
noch mijn broer
al lijkt hij wel”

“hoe en waarvan
dat weet ik niet
niet meer”
“vergeten zeker”
spiegelt de een de ader

geduldig onbehaaglijk
kammen zij hun haren
in stilte
terwijl het vergeten verleden
zich mompelend afdraait

“wat een rare man”

vier de reis van leven – van harte

  • verjaardagswens
sailing - rod stewart

sailing – rod stewart

als in de prille ochtend
jouw nieuwe jaar zich meldt
rinkelen in weerom
de voorbije jaren
in deinende stromen
de ankers van herinnering

streelt in veilige haven dobberend
de wind van toekomst
de nog gestreken zeilen
die – bollend eens gehesen
de ontdekkingen van leven
gelijk regenbogen slingers vieren

in de golven van die vergankelijkheid
vervluchtigen zo de jaren in de tijd
die het verlangen naar nieuwe verten
naast briesende en beukende stormen
ook in kabbelend geluk bevaren doen

voor de nieuwe reis van twaalf maanden
is gunstige wind de welgemeende wens
naast een roer dat luistert

dat zij over rijk geschilderde wateren
jou daar brengen mogen
waar jouw bestemming jou vervult

van harte

hier sta ik dan

memory - barbra streisand

memory – barbra streisand

hier sta ik dan
en vragen stel ik
met jou
waarom moeten mensen dood
waarom – waarom nu
waarom deze mens

vragen
duizend-en-een
keer op keer
het antwoord
weet ik
zal niet komen
nooit

hier sta ik dan
zonder antwoord
zoals jij hier staat
in de donkerste dagen
aan het mens-zijn verbonden
en sluit verslagen aan
in de stilte
van het onbeschrijfelijke
het onzegbare
met als wens
kracht en sterkte
bij het vinden en geven
van de juiste plek
aan dít verlies

hier sta ik dan
machteloos
wat moet ik zeggen
wat kan ik zeggen
alles is te weinig
nooit genoeg
zijn ze er
de woorden
om te beschrijven
het gemis
het zijn van deze mens

hier sta ik dan
is het diepste weten
het geluk
van en door deze mens
beleven en ontvangen
het kan niet meer

maar ook
wat ik al mocht ervaren
aan deze mens
is van zo grote waarde
van zo een betekenis
dat ik mij
om kracht op te doen
en plezier
in gedachten
het gezicht van deze unieke mens
voor de geest zal toveren
steeds weer

hier sta ik dan
met als zekerheid
wat wij van jou ontvingen
niemand en nooit
neemt ons dat af

dat,
dat wilde ik laten weten
dat jouw herinnering
lijfelijk niet meer aanwezig
in wezen des te meer
iets geeft van ‘schaduwlopen’
en in die schaduw
van dat prachtmens
zal ik mij
bij het verder gaan
graag bevinden

  • hier sta ik dan – geschreven naar aanleiding van het schrijven van verschillende condoleancebrieven.

nét nog!

nothing compares to you - sinead o'connor

nothing compares to you – sinead o’connor

nét nog
zó vertrouwd
zitten wij te praten
over ditjes en datjes
over zorg en geluk
over onze kinderen
over onze liefde
nét nog

en nu
nú zwijg je stil
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zó vertrouwd
lopen wij hand in hand
door onze tuin
door onze straat en streek
door onze mooie en verdrietige momenten
door ons léven
nét nog

en nu
nú lig je stil
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
strijden wij met elkaar
om en voor de ander
voor het geluk
voor onze kinderen
om ons gelijk
voor onze liefde
nét nog

en nu
nú staakt de strijd
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zó vertrouwd
liggen wij in elkaars armen
koesteren wij elkaar
strelen en kussen wij elkaar
plagen wij elkaar
stevig en vasthoudend
nét nog

en nu
nú is jouw plaatsje leeg
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zorgen wij voor elkaar
voor onze kinderen
en die van hen
voor en om de mensen om ons heen
in goede en in slechte tijden
nét nog

en nu
nú moet ik je laten gaan
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

  • overweging bij een tweetal overlijdensberichten vlak na elkaar; elly de bruyn en gradus vermeulen, † oktober 1998