het kaarsje dat ik brand

kaarsje
het kaarsje dat ik brand
het duister verlichtend
wakkert jou flonkerend
mij blij in de herinnering

elk vonkje van dat vuurtje
reflecteert de betekenis
als bakens op mijn weg
dat wat jij voor mij bent

de warmte van het lichtje
is mij een bed van liefde
waarin de passie vlamt
van het zo beminde leven

als toen is mij vandaag
zoals de tijd eeuwig is
eindeloos weer het geluk
in het zo weer samen zijn

dit helder kleine vuurtje
is voor mij de open haard
die mij jou verhalen laat
in wat ik anderen vertel

het kaarsje dat ik brand

  • Een eerbetoon aan de mensen die ons eeuwig betekenen blijven | 1 juni 2020

warm verdriet

kerkhof

in vage ochtendmist dool ik rond
op de altijd stille akker van de dood
een buitenplaats vol marmersteen
met daarin toegenegen gegraveerd
de namen van vele beminde mensen
die naar de eeuwigheid verhuisden

de koud en kille sluier van het gemis
verdunt het zoute verdriet met tranen
met de herinneringen aan de belofte
dat wij het leven graag vieren moeten
om het daarna nooit vergeten te kunnen
zodat zij ons in gedachten zullen blijven

als langzaam de zon de nevel zegeviert
verdwaald dan de rouw schoorvoetend
door dansende bladeren waaiend geleid
naar de erehaag van de blijde heugenis
die ons na vandaag altijd begeleiden zal
met de schouders verwarmende handen

warm verdriet

  • Verdicht in coronatijd | 16 april 2020

wat geen einde kent is de herinnering

natuur

als seizoenen veranderen
en wij bij tijd en wijle
de hovenier het jaarsveld laten harken
de tuin van ons hart doen wieden
vult hij lege plekken
met zijn bulderende lach
trekt hij zijn sporen
met zijn zinderend vrolijke trillers
die tranen als dauwdruppels doen ontstaan

al verschiet het jaarsveld van kleur
van winterzilver wit naar lentemint
via zomers goud onder hemels blauw
naar herfstbonte regenboog
doorlopend
jaargetij na jaargetij
kleurt zich er dwars doorheen
als vivaldi’s eerste tonen
vier jaargetijden lang
zijn gekwinkeleer
druk gesticulerend
ontwapend gemeend
zijn passionele interesse
in mens en natuur

zoals wenen het prater kent
waar de bomen weer bloeien
kennen wij wilhelmus van jaarsveld
klinkt het stolz en welgemeend
in zijn hof bloeit zij altijd
neemt in goddelijkheid toe
wat hij beschermen wil
het toonbeeld van de levensloop
moeder natuur
die zich steeds ververst
zoals de luisterrijk magnifieke herinnering
die geen einde kent

  • voor wilhelmus josephus van jaarsveld † 21 december 2007

boekerij van bespiegeling

boekerij

dat ik een bijzonder moment krijg
een klein deel slechts van mijn verleden
dat ik voor altijd dichtbij houden kan

ik zou met als woonplaats mijn hart
het moment in een kluis leggen
die ik openen kan wanneer ik dat wil

zo kan ik de tijd van terughalen kiezen
van momenten van geluk en plezier
bij alles wat wij hebben gedaan

daarover mijmerend vroeg ik mij af
wat jou mij altijd glimlachen laat
of mij net dat extra zetje geeft

als ik verdrietig en somber ben
niet meer weet ook wat te doen
waarvoor ik mijn kluisje openen kan

er zijn zoveel momenten te bedenken
als de wegen vol obstakels zijn
die jij mij weer overeind zetten kunt

om uit de verzamelde herinneringen
daaruit dat ene moment te kiezen
acht ik en is mij schier onmogelijk

ik heb daarom nog eens gekeken
naar de ruimte die mijn hart heeft
voor de boekerij van onze memoires

zo vond ik oneindige ruimte beschikbaar
om elk moment met jou op te slaan
om te koesteren en terug te slaan

daarom bouw ik ingebed in mijn haart
mij onze eigen kleine bibliotheek
voor alle poosjes dat wij samen waren

ik zal hem openen wanneer ik dat wil
kies een gelegenheid en bekijk haar
om de verbintenis die ik nooit vergeten wil

Boekerij van bespiegeling

  • Overpeinzing | 3 februari 2020

 

wat jij ons bent en blijft

schim.png

verbazend ontroerend en ontwrichtend
hoe van de ene op de andere minuut
ons mysterieus het leven veranderen kan

de ene dag gezond en vol verwachting
onheil verdriet en afscheid voor eeuwig
als gevolg van dodelijk een ziekte of ongeval

plots en zomaar kun je niet meer zijn
niet meer doen wat je altijd deed
omdat je nooit meer wakker wordt

de herinneringen aan wie jij ons bent
zijn als in de rivier van mensheid
de stroom verleggende steentjes

dagen in en uit van minuut tot minuut
blijven zij zo vierend ons vertellen
wie jij ons bent geworden en blijven zult

  • Mijmering | 10 februari 2019

vol leven

maria.png

de agenda van het leven
was ons voller dan volst
dankzij de liefdes en de naasten
die ons het leven vieren lieten

in het nu elkaar weten
aan de overkant van de tijd
zullen wij steeds weer genieten
van de langzaam groeiende berg
van opdiepende herinneringen
die gelijk herontdekte brieven
zich steeds opnieuw lezen laten

die kunst van herinnering
zullen wij leren beteren
door almaar nieuwe beelden
die als afgestofte filmopnamen
ons blijvend bij elkaar brengen
als steeds weer nieuwe exposities
in onze ramen van herinnering

in het licht van ondergaande zon
zijn zij een levende muurtekening
in tegeltjes zich uitvergrotend
die het verlangen naar toen wakkeren
zoals ons de seizoenen van de liefde
ooit van pril groen tot zonnig goud
ons een onverbrekelijke band smeedden

met elke herinnering als fonkelnieuw
blijven wij ook nu naast elkaar lopen
liefdevol ons vastbijtend in elkaar
zoals de eerste verkenning van toen

de agenda van ons leven
laat jij ons zo voller dan vol
dankzij de liefde en de nabijheid
die jij ons steeds weer vieren laat

  • Geschreven in herinnering aan Maria van Ginneken – de Nooijer | 31 augustus 1951 – 3 februari 2019

de onvergetelijke momenten

fotoalbum2.png

de onvergetelijke momenten
van de herinneringen aan jou
zijn mijn onbetaalbaar vermogen
die mij onder de huid pulseren
met de genoeglijke intensiteit
ze helemaal opnieuw te beleven
als een mooi album vol met foto’s
dat ik steeds doorlopen mag met jou

steeds weer herinner jij mij

eindeloze spiegel.png

steeds weer mag ik jou genieten
in de langzaam groeiende berg
van opdiepende herinneringen
die gelijk herontdekte brieven
zich steeds opnieuw lezen laten

steeds weer wordt ik beter
in de kunst van herinnering
door almaar nieuwe beelden
die als afgestofte filmopnames
mij blijvend terug bij jou brengen

steeds weer nieuw is de expositie
in het raam van mijn herinnering
die in tegeltjes zich uitvergroot
tot een levende muurtekening
in het licht van ondergaande zon

steeds weer is het die verbeelding
die het verlangen wakkert naar toen
de seizoenen van wederzijdse liefde
van pril groen tot zonnig goud
ons nooit ouder leken te maken

in de eindeloze rij van kunstwerken
die jij mij zo dagelijks bouwen blijft
voelt elke herinnering als fonkelnieuw
zoals de eerste verkenning van toen
liefdevol wij ons vastbeten in elkaar

  • Mijmering | 26 januari 2019

Tranen van geluk – 1

tranen in geluk 1.png

wanneer in het duister

mijn tranen treuren

dringen de herinneringen

van de momenten samen

als zonnestraaltjes daar doorheen

het is goed – zo

balloon

nu de dag is gekomen
zijn er natuurlijk tranen
om het verlies
van samen leven vieren
verdrietig en boos ben ik
om de verloren strijd
voor en met elkaar

en toch
door alles heen
overheerst dankbaarheid
voor het doorgegeven leven
dat jij door de jaren heen
tot een eigen toekomst
met drift en passie knutselde

dus als jij ons huilen ziet
zijn het de druppels van geluk
dat jij als fortuin achterlaat
een schat op onze schouder
die voelt als jouw hand
die helpt en bemoedigt
bij het verder gaan

wij voelen, ruiken en proeven
als in dagen van hoogtij
jou en wat jij ons laat
gelijk jouw stralende ogen
ons dwingend zeggen
teder stil te staan
bij dat wat het is

goed – zo

  • geschreven bij gelegenheid van het overlijden van luise marie kampedellis – van delft, 11 september 2016