De Goudvis van Eenzaamheid

goudvis eenzaamheid.png

Nog elke dag verse soep
Nog elke maand een nieuw boek
Nog elke week zelf naar de kruidenier
Nog elke avond haar plezier

Z’is 83 en ze doet dat heel erg goed
Z’is 83 maar behoorlijk jong van bloed
En als ze iets wil zeggen geraakt ze ’t ook wel kwijt
aan haar goudvis van eenzaamheid

En die goudvis vindt het lang niet mis
Hij staart haar aan terwijl ze nipt van haar glas wijn
Hij zwemt in cirkels en begripvol als hij is
luistert hij naar de pijn van het zijn

En elke zondag gaat ze naar ’t graf van haar man
’t Is alleen jammer dat hij niet meer zo goed luisteren kan
Als ze iets wil zeggen geraakt ze ’t enkel kwijt
aan haar goudvis van eenzaamheid

En die goudvis vindt het lang niet mis
Hij staart haar aan terwijl ze nipt van haar glas wijn
Hij zwemt in cirkels en begripvol als hij is
luistert hij naar de pijn van het zijn

En op een morgen drijft er in een visbokaal
een goudvis van eenzaamheid
Wie zal er nu luisteren naar haar verhaal?
Is er iemand met even veel tijd?
Als de goudvis van eenzaamheid

Tekst & Muziek: Senne Guns

Advertenties

luisterend naar de stilte

geluid van stilte.png

wanneer als oude vriend
het duister van de nacht
zich weer bij mij voegt
kruipt zachtjes naast mij
de herinnering aan jou
om in geluid van stilte
weer met mij te praten

rusteloos zijn de dromen
waarin ik loop alleen
over geplaveide kinderkopjes
door straatjes en steegjes
waar nauwelijks nog
het lichtend schijnsel komt
van het lantaren licht

vochtig als koude kerkers
voelt tussen muren de lucht
die eenzaam en alleen
steeds mij rillend kraagt
tot dwars doorheen dat alles
jouw geluid van stilte
mij oorverdovend schreeuwt

rustig mij koesterend
als dragen mij armen
zoals nooit eerder iemand
neem jij mijn eenzaamheid
veelzeggend zonder praten
door luisterend naar de stilte
mij jou spreken te laten

 

eenzaam leven

eenzaamheid.png

de wereld buiten kijkend
luidruchtig levend
klemt mij eens te meer
dit huis en haar kamers

terwijl alles en iedereen
voorbij mijn deur gaat
hoor ik belletjes rinkelen
naast en boven mij

slechts de muren
met foto’s van ooit
horen stil luisterend
wat ik mijzelf zeg

de koffie op tafel
met tegenover mij
die altijd lege stoel
blijft voor mij alleen

de boontjes doppend
die alleen ik eten zal
zie ik andré en martine
met de wereld bakken

het journaal vertelt
als de avond donkert
wat morgen buiten
het weer zal zijn

de lichtjes dovend
voor ik slapen ga
stilt stiller dan stil
mijn hoofd en hart

dan droomt hunkering
nacht na nacht
morgen komen ze
of toch weer niet

  • Geschreven ter gelegenheid van de Week tegen Eenzaamheid | donderdag 21 september t/m zondag 1 oktober | 22 september 2017