Tranen van geluk – 6

tranen in geluk 6.png

de tranen die je krijgt

bij het afscheid van een vriend

die je niet wilt laten gaan

laten zich steeds opnieuw

drogen door de herinnering

Advertenties

waar het spoor eindigt

robin patist

het leven is geen zoete krentenbol
haar spoor meandert over bergen en door dalen
het plaveit ons doen en ons laten
met zonnige dagen net als depressies

boeken vol herinneringen reist het ons
over en langs wonderlijke wissels
die achterom of vooruit kijkend ons stemmen
van vrolijk en olijk tot weemoedig en verdrietig

met dichtbij of verder af de vrienden
genieten wij van de goede dagen
terwijl trots en interesses in de wereld
als bielzen ons het spoor doen houden

het spoor van liefde dat zo zich vormt
trekt tegelijkertijd stil haar wonden
waarvan hoog de spanning van verdriet
met tranen kortsluiting maken kan

wanneer zo de geneugten verleiden
die ogenschijnlijk het leed verzachten
eroderen zij in werkelijkheid het zijn
dat vallen niet meer opstaan laat

het rode sein van doodlopend spoor
trekt zo onverwachts de noodrem
in hart dat vecht voor leven
dat wel wil maar niet verder kan

met lege handen nu en volle harten
staan ter afscheid op het perron
bij en met het lief, leed en verdriet
dat jou ons de harten veroveren liet

na gisteren is er geen vandaag of morgen
waarop wij samen verder reizen kunnen
ons resten bij het verdergaan als bagage
de koffers vol van heugenis

waar wij onze reis vervolgen wuiven wij
ten afscheid welgemeend dankbaar wensend
dat jij op het spoor van eeuwigheid
de vrede en rust vinden mag die jij zocht

  • Voor Robin Patist | 14 januari 1981 – 28 april 2017

De dag is gekomen

herinnering

De dag is gekomen dat mijn benen het begeven
Omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
Laat het loslaten jou niet weerhouden
De weg naar de einder verder te gaan

De dag is gekomen dat mijn longen leeg zijn
Omdat de weg van leven een langere adem vraagt
Laat het verlies jou niet beletten
Want de vaart der volkeren kent geen einde

De dag is gekomen dat ik mijn ogen sluit
Omdat de weg van leven mij naar de sterren voert
Laat het duister jou niet tegenhouden
Want de opstand van de hoop wint altijd

De dag is gekomen dat mijn stem zwijgt
Omdat de strop van de dood de woorden verstikt
Laat de stilte jou niet verstoren
Maar luister naar de echo van de overkant

De dag is gekomen dat ik er niet meer kan zijn
Waar en bij wie ik wezen wilde
Laat het zout van de tranen
Proeven als zoete herinnering
Die gaandeweg mij levend houdt

Le jour est venu

Le jour est venu où mes jambes me font défaut
Parce que le chemin de la vie est plus long que mon allant
Ne laisse pas cette séparation te retenir
De continuer ta route vers l’horizon

Le jour est venu où mes poumons sont vides
Parce que le chemin de la vie demande un souffle plus long
Ne laisse pas la perte de t’empêcher
Parce que l’avancé des peuples est inexorable

Le jour est venu où je ferme les yeux
Parce que le chemin de la vie me mène aux étoiles
Ne laisse pas l’obscurité te freiner
Parce que l’espoir renaît toujours

Le jour est venu où ma voix s’éteint
Parce que la corde de la mort étouffe les mots
Ne laisse pas le silence te déranger
Mais écoute l’écho de l’autre rive

Le jour est venu où je ne peux plus être
Où et chez qui je souhaite
Laisse le sel de tes larmes
Devenir paisiblement un doux souvenir
Qui me maintient en vie dans ta mémoire

D’après Peter Paul Doodkorte 6/8/2015

Geadopteerd door Jur Jacobs en Lisa Leyten als afscheidsgroet van Jur bij zijn overlijden, februari 2016.Voorgedragen, in het Frans bij de Franse afscheidsceremonie en de originele versie bij de Nederlandse crematie van Jur Jacobs op 13 februari.

je bent je eigen film-ster

folmrol

afscheid neem je
vrijwel over is de film
waarin jij zo graag je rol speelde

het script en plot waren goed
soms zwaar – de rol
uitdagend en leerzaam

dromen ontstonden
gingen kapot
soms
maar werden
meestal
gerealiseerd

je was
bent
je eigen film-ster

het vervolg nu
wordt geschreven
met een nieuwe speler
is de hoofdrol
die er ís
tenminste

weer en opnieuw
worden avonturen aangegaan
worden keuzes gemaakt
door en met een ander nu
op jouw plaats
die het op eigen wijze
doet en ondergaat

jouw toekomst
jouw verhaal
krijgt zijn vervolg
ergens
met – nog
het einde open

een andere film
“toekomst” getiteld
is de uitdaging

het script
door onzichtbare hand geschreven
beschrijft een karakterrol
waard geleefd te worden

het ga je goed

  • je bent je eigen film-ster | geschreven bij het afscheid van mr. de Bok, voorzitter Kamer van Koophandel en Fabrieken Rotterdam (1997)

nét nog!

nothing compares to you - sinead o'connor

nothing compares to you – sinead o’connor

nét nog
zó vertrouwd
zitten wij te praten
over ditjes en datjes
over zorg en geluk
over onze kinderen
over onze liefde
nét nog

en nu
nú zwijg je stil
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zó vertrouwd
lopen wij hand in hand
door onze tuin
door onze straat en streek
door onze mooie en verdrietige momenten
door ons léven
nét nog

en nu
nú lig je stil
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
strijden wij met elkaar
om en voor de ander
voor het geluk
voor onze kinderen
om ons gelijk
voor onze liefde
nét nog

en nu
nú staakt de strijd
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zó vertrouwd
liggen wij in elkaars armen
koesteren wij elkaar
strelen en kussen wij elkaar
plagen wij elkaar
stevig en vasthoudend
nét nog

en nu
nú is jouw plaatsje leeg
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

nét nog
zorgen wij voor elkaar
voor onze kinderen
en die van hen
voor en om de mensen om ons heen
in goede en in slechte tijden
nét nog

en nu
nú moet ik je laten gaan
ben je
een warme herinnering
voor eeuwig
in mijn hart gesloten

  • overweging bij een tweetal overlijdensberichten vlak na elkaar; elly de bruyn en gradus vermeulen, † oktober 1998