Als ik stil ben…

Als ik stil ben…

héél stil ben. Dan denk, voel, hoor, ervaar en weet ik ze weer bij mij. De mensen van wie ik afscheid moest nemen. De vrienden, bekenden en naasten die vertrokken naar de overkant van de tijd.

Als ik stil ben…

héél stil. Dan komen de woorden, van herinnering, van dank, van waardering. De woorden die ik zo graag nog tegen ze wil zeggen. Woorden die er – vaak – niet waren toen het afscheid daar was.

Als ik stil ben…

héél stil. Dan zeg ik ze alsnog. Aan hen, aan wie achterbleven, aan mezelf. Uit dankbaarheid! Voor wie ze waren of wilden zijn! Voor mij. Voor wie ze lief hadden en voor zichzelf!

Capelle aan den IJssel, 2000.

Peter-Paul J. Doodkorte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s