ontbreken

terwijl zij in elkaar worden geslagen
de kinderen naar wie ik buiten staar
striemt de wind mij mijn wangen 
voel ik de woedende zweepslagen 
waarmee de mannen hen geselen
die ik vol van schrik niet helpen kan
omdat paniek mij in de angst opsluit 

harteloos koud en zonder geweten 
onbewogen en ongenadig zijn zij
spijkerhard ook en niets ontziend 
slaan zij het jonge leven uit basten
die gisteren moeders nog wiegden
die ik hun kinderen niet redden kan
omdat ik machteloos onmachtig ben

met mijn tong in een knoop geslagen
door de afgrijselijke verschrikking
schreeuw ik zonder geluid in de stilte 
de schaamte van mijn gebrek aan durf
op te staan tegen dit zinloos geweld  
dat met de schaduw van het falen
mij levenslang vluchteling maken zal

Verdicht op het gevoel van grote machteloosheid bij de berichten over zinloos geweld in de steden | 3 augustus 2021


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s