zo hoort het niet

rustig loop ik ongestoord
over nu verlaten paden
door de stilste straten
langs veel te lege pleinen
naar het lentegroene bos

het genieten is zo dubbel 
in deze uren van de dag
met de donkere wanden 
achter rolluiken gesloten
van duistere etalages nu

in de bank en boekenkast
waar mensen graag eten
stapelen op de terrassen
hoog de stoelen bergen
naast eenzaam lege tafels

aan de rand van de stad
het laatste huis nu voorbij
is de stilte oorverdovend 
nu verkeer niet meer raast
op alle wegen er rondom

naast de ontelbare sloten
tussen slagen in het land
bakenen wilgen het pad
waarin talloos watervogels 
er nestelen voor gebroed

klinkende muziek kalmeert
in oordopjes mij schallend
mijn hoofd en het gemoed
dat altijd nog verlangend is
naar hoe het weer moet zijn

de stilte knagend genietend
voor de klok de deuren sluit
loop ik zo elke dag weerom
wennend aan het ongewone
door mijn stad aan de ijssel

Lofdicht of de gehekelde avondklok in Coronatijd | voorjaar 2021


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s