zeg dat het (niet) zo is

  • overpeinzing
kop in het zand  - nielson

kop in het zand – nielson

je kunt doen alsof er niks aan de hand is
omdat je er toch niets aan kunt doen

je kunt doen alsof er geen probleem is
dat er niet of (n)ooit is geweest

je kunt doen alsof het gewoon warm is
terwijl de hele wereld in brand staat

je kunt doen alsof wat onbegrepen is
valt te verwaarlozen of te ontkennen

je kunt doen alsof de waarheid verandert
als je haar niet onder ogen komt

je kunt doen alsof je je beter gaat voelen
als je glimlacht terwijl je huilen moet

je kunt doen alsof het niet waar is
door het stil en dood te zwijgen

je kunt doen alsof
maar beter nog
kun je doen alsof dat niet zo is

want uit de problemen
gaat de beste weg er dwars doorheen

beschermengel

  • voor de (o)ma en (o)pa van diego van scheltt, geboren 20 mei 2015

diego

wanneer het einde van verwachting
uit de oorsprong van leven
in wat haar vruchtbaar maakte
de liefde zich openbaart
brengt ons het wonder van geboorte
de onbeschreven vreugd
die ons en de wereld verrijkt
met de ziel van koning rijkdom

als dat geluk begint
kan niets haar beter dragen
dan de gezindheid van de ouders
die hun passie zien voortgezet
zoals hun ouders zich voortlevend weten
in het kind van hun kind
dat verborgen in de eigen schoot
ooit verlangde te spelen
die zij nu vernoemen

als in slaap nog
de spiegel van liefde
ons glimlachen doet
ontspint zich de droom
die wortel schiet
in parelende webben
waarin wij hem zien spelen
in het denkraam
van de verborgen held
die zich in zijn naam onthult

water-goed

water of love - dire straits

water of love – dire straits

nu voorbij de zestig
jouw jaren tellen
is er het weten
jouw liefde is als water
het stroomt en verwarmt mij
ook als het de pijlers beukt en striemt
die zwijgend schrap staan
voor onze brug van liefde

jouw water stroomt
door de aders van liefde
bulderend als een waterval
door het kloppend hart
dat zuurstof geeft
aan de fonteinen van vreugde
die de wolken van verdriet
tot regenboog verdampen

jouw water is de lessende bron
die kabbelend of bruisend
de zonnestralen reflecteert
waarin zich de bedding weerspiegelt
van het mos en het zand
dat op de oevers van ons geluk
uit de roos van hartstocht
de honing geuren doet

jouw water is de parelende dauw
die als ochtend de dag mij omarmt
is de voedende overvloed
die helend mijn dankbaar hart
jou en het leven feesten doet

van harte

  • voor de 62ste sverjaardag van adriaantje doodkorte – oosterom | 18 mei 2015

vergeten herinnering

i can't forget - leonard cohen

i can’t forget – leonard cohen

plots is hij daar
bij het opstaan
de man tegenover hem
hij lacht vriendelijk
tot verbaasd
de verwarring fluistert
“kennen jullie elkaar?”

“ik denk het”
zeggen beide
“maar vader is het niet
noch mijn broer
al lijkt hij wel”

“hoe en waarvan
dat weet ik niet
niet meer”
“vergeten zeker”
spiegelt de een de ader

geduldig onbehaaglijk
kammen zij hun haren
in stilte
terwijl het vergeten verleden
zich mompelend afdraait

“wat een rare man”

moeders zijn het werkelijke wonder

the perfect fan - backstreet boys

the perfect fan – backstreet boys

moeders zijn voor kindergeluk
de bron van leven
die toekomst leven doet

zij zijn de trouwste vrienden
in mooie en moeilijke momenten
de kostbaarste steun en toeverlaat

moeders zijn de rots in branding
die mierenhoopjes gelijk
ook bergen verzetten

zij zijn bij het doen en het laten
de wijsheid en de bescherming
voor het goed en het kwaad

moeders zijn als reisgenoten
die met geduld en compassie
als kamelen door woestijnen gaan

zij zijn gelijke regenboog
bij dag en bij nacht
het kleurrijk creatieve lint

moeders zijn knapper en dapperder
grootser en inspirerender
dat de grootste genieën ooit

moeders
zij zijn – wis en waarachtig
van de natuur de kanjers
het werkelijke wonder

geschreven voor moederdag 2015

wit, blank en aangewezen – geluk in tweevoud

TWEELING

als passie voor elkaar
uit de bron krioelend
liefde perspectief delen doet
versmelt zich in hartstocht
parend tot bevruchting
gelijk appelzaadjes groot
verwachting die zich nestelt
in moeders schoot

als loten van de stam
zich ontplooien uit erwtjes
spruiten tot framboos
ontwikkelen met kloppend hart
de hoofdjes en de billetjes
de mensjes klein
met beentjes en vingertjes
geven – eens aangelegd en gevormd
de neusjes en de oogjes
toekomst een eigen gezicht

als de boezem ontgroeid
het wurm de geboorte kondigt
vermenigvuldigt zich het samen zijn
zijn er van papa en mama
de dragende handen
die de mannetjes stoer
warm welkom heten
zijn er opa en oma
die blijde hoop vervuld zien
in het dubbel wonder

zo – gaaf en teer
is gelukkig compleet
na 9 maanden
het werkelijke wonder
naar haar betekenis genaamd
wit, blank en aangewezen
seth en fynn

geschreven voor (de papa en mama van) seth en fynn de ruiter, geboren 4 mei 2015

re-creatie

  • ontsluierde sluimering – 3 mei 2015

    de overkant - ernst jansz

    de overkant – ernst jansz

als ogen gesloten
ik struinend door mijn gedachten ga
voor avontuurlijke trektochten
lonken naast wandelgebieden
keurig verkavelde voorstellingen
die omzoomd door bloemenpracht
de bermen perken
tot langzaam maar zeker
de wegen laantjes worden
doorheen naaldbos en drassig moeras

zo dwalend door mijn hoofd
vind ik door eikenbos van herinnering
op kompas de doorsteekjes
waarlangs stammetjes afgezaagd
het gesneuveld geluk bakenen
terwijl takken van intenties
de paadjes overwoekeren
waar doorheen ik raggen moet
naar de stoffig vergeten steegjes
die buiten de paaltjesroute
de kwetsbare oorden huizen

wanneer ik tussen de bomen
van bossen die ik niet meer zag
de slootjes vind
die moeten gesprongen
om langs de ruigste route
in kwelgrasland met sloten en poelen
de begraven aanmaningen te vinden
hangt groen overwoekerd
aan het hek een bordje
dat delicaat ‘verboden toegang’ beslist
je mag er naar kijken – maar aanraken niet

als ik terugkeer
uit het woud van verwarring
naar het gebaande
striemen mij nog even
de braambosjes en duindoorns
waarna beekachtige waterlopen
mij door rietland met elzen en populieren
mij lokken naar glooiend bollenland
waar narcis – krokus en blauwe druif
mij rondborstig toezingen
gelijk de vogels met hun hoogste lied

als ik de ogen openend
langzaam de uitgang zoek
terug naar wakkere aarde
geurt in grasgroen weideland
uit zompige greppels
lang vervlogen romantiek
van op de bankjes van weleer
die uit natuurbehoud
de generaties groeien doet
uit liefdevolle re-creatie