mijn eerste ik

i'm a boy - the who

i’m a boy – the who

ik zie
ik zie wat jij niet ziet
ik zie mijn eerste ik
van buiten mooi
maar binnenin
verminkt en lelijk
als het eendje in de zwaan
ben ik gelukkig met mijzelf
al ben ik al die jaren ik nooit geweest

geboren in het verkeerde
is mijn lijf een masker
dat niet de waarheid spreekt
niet wil vallen ook
om het werkelijk te tonen
dat zij er onder draagt

niemand die de smart ziet
als mijn echte ik
op het toneel mijn leven leeft
in mijn incognito
dat mijn ‘zijn’ verschuilt
in hoe mensen zien
wil ik niet wil zijn

in die door zon vergoten schaduw
loop ik met de massa mee
doe wat anderen van mij verwachten
worstel ik met wie ik zijn wil
in de knoop van die ik ben
braaf gelukkig van buiten
waar ik vrolijk doe – lach en klets
huilt binnen eenzaam mijn eerste ik
ik zie – ik zie wat jij niet ziet

Geïnspireerd door het ontroerend verhaal van jonge mensen die (nog) niet (kunnen) zijn wie zij zijn.

Zie ook: Laat mij zijn die ik ben en mijn eerste ik

Advertenties

sluitingstijd….

closing time - leonard cohen

closing time – leonard cohen

als in het laatste uur voor sluitingstijd
aan gehaaste kopers een dame vraagt
“wat is uw favoriete kleur…?”
bemerk ik dat het overkomt als gezeur…

als een half uur voor sluitingstijd
beginnend met eens smoes
een bediende mij donker vorsend
duidt op de tijd in het verschiet
weet ik dat hij niet mij
maar slechts de klok bekommert

als een kwartier voor sluitingstijd
terwijl de lichten dimmen
het stof al wordt gezogen
klinkt voor de laatste kassa al de bel
terwijl de luiken buiten
het vrolijk welkom van de ochtend
in kerkerzwart doet vervallen

als in de laatste vijf minuten
verhalend wat de avond brengen zal
zich jassend personeel de sleutels rinkelt
applaudisseren zij de dag ten einde
terwijl mij met veel gewild onthaal
dwingende ogen buiten salueren

als na sluitingstijd
in het snel stillend duister
ik zie u graag een andere keer”
de vloek van het afscheid echoot
zie ik in de leegloop van de stad
die mij met zwart gordijn van kille nacht
als de dood omarmd
de warme begroeting van de tijd

het is tijd – de hoogste tijd
….om naar huis te gaan….
waar begerend en bekorend
mijn muze mij welkom heet

op de vijfsprong van jouw leven

  • voor de vijfde verjaardag van benthe de paauw

lieve Benthe

op de vijfsprong van jouw leven
springen wij in de lucht
proberen wij de droomballon te grijpen
die wij onder jouw springend golvend haar
in jouw ogen glimlachen zien

zij bergen de bron van jouw geluk
de veilige havens
van grenzeloze sprookjes
waarin jij stoeit en boeit
met de oogst van jouw kinderjacht

op de vijfsprong van jouw leven
voelt iedereen zich thuis
van minnie mouse tot dora met de rugzak
op kleine stoeltjes en bankjes
in jouw mooie dromenhuis

op de vijfsprong van jouw leven
als jij reuzengroot stappend
het miniatuur neemt van madurodam
of in de schaduw schuilt
als klein duimpje in grote mensenland
is er voor ons het blijde weten
dat een toverfee gelijk
jij onze wereld vult
met zon en maneschijn

daarom springen wij
op de maat van de sprong
met jouw blonde haartjes mee
om eventjes weer
gewoon kind te zijn
rijden wij gelijk de koning in de gouden koets
door de boog van jouw prinsessenpoort
huppelen wij samen naar het plein
waar de dansende schoentjes
vrolijk jouw jaarlied klepperen

cadeautje, cadeautje
wat zal het zijn?
allemaal in een kringetje
allemaal in een rij
de eerste die wat geven mag
de eerste dat ben jij!

lieve Benthe

op de vijfsprong van jouw leven
springen wij in de lucht
om de glimlach in jouw ogen
die ons het leven feesten doet

dans tot het einde

wanneer vervoering
onweerstaanbaar het instinctmatige
tot poëzie der voeten maakt
brengt een nieuwe dimensie
ons waaiend over de wereld
waar stromingen en stijlen
wat hij schrijft of zegt doen bliksemen

wie ons dansen leest
ook – al kan hij het zelf niet
weet zich op een zwierig feest
kan zich niet vervelen

laat van vroege morgendauw
doorheen de ochtendzon
die de dagen glittert
tot hoog de sterren de nacht ringen
ons de voeten volgen
tot in het stille donker
ons in elkanders armen
vulkanen ons het hart ontwaken
in de stille storm van liefde
die ons doet dansen
teder en lang
alsof er niemand kijkt
tot het einde flirtend
als vlinders met de wolken
de vleugels wijd gespreid
die deinend op de wind
ons door liefde gegrepen
samen stromen doet

achter glas

  • ode aan boudewijn de groot

terwijl waar ik woon en wie ik ben
op een avond in brussel
achter glas
ouders een meisje van 16
met élégie prenatale
een tip van de sluier lichten
verhaalt tante julia van de eeuwige soldaat
die als vrijgezel voor de overlevenden
meester prikkebeen toezong

onderwijl organiseert jimmy
bij nacht en ontij
voor de vrienden van vroeger
in het land van maas en waal
een picknick
waar tijdens de ballade
van de vriendinnen voor een nacht
de vraag speelt
of het beste van boudewijn
hoe sterk is de eenzame fietser is

ziet in een nieuwe herfst
beneden alle peil
aan het strand
de kust van lage landen
mijnheer de president
het eiland in de verte
waar een wonderkind van 50
als de rook om het hoofd is verdwenen
naast jou – de waterdrager van toen en nu
voor eva en haar verdronken vlinder
aan het einde van de avond
voor de overledenen
het testament opmaakt van onze jeugd
terwijl zacht de noordzee ruist
hoe moet ik het de stad vertellen
dat na de apocalyps
voor de nachtwacht
de kinderballade het welterusten is

“Achter Glas” is de titel van het twaalfde studioalbum van Boudewijn de Groot. De 15 nieuwe nummers op “Achter Glas”, die voor het grootste deel door De Groot zelf zijn geschreven, reflecteren aan vroeger en aan nu. “Relaties vormen, in de breedste zin van het woord, de rode draad van het album”, aldus De Groot. “Relaties van vroeger, die nog even tastbaar lijken als in het verleden, maar onbereikbaar blijven. Vandaar de titel Achter Glas: alsof je door een vensterraam of naar een ingelijste foto kijkt.”

“Achter Glas” is opgenomen in de ICP Studio’s te Brussel en werd geproduceerd door de Vlaamse topproducer/muzikant Jean Blaute.

het onbekende open

terwijl in het vooruit
het onbekende open ligt
vormt waarheen ik reis
de bagage van mijn leven
de trekkracht die mij roept
over de bergen en door de dalen
gelijk een donderslag bij heldere hemel
die zonder iets te zeggen
op de telmaat tot de donder
als een schuimspoor in de zee
mij de weg wijst
doorheen de streken, steden en de dorpen
op de tocht naar mijn avondland
waar – het trekken moe –
de bestemming van het eeuwig thuis
ontspringt in de herinnering
van hen die mij niet vergeten
die de weg zie zij vervolgen
met het licht zegenen
van wat ik bewaarde
het stof en het slijk
de zon en de regen
voor de weg die zij nog hebben te gaan

als ik van harte wensen mag

mag ik dan bij jou - claudia de breij

mag ik dan bij jou – claudia de breij

waar als nieuwe lente
de liefde zonnestraalt
heeft zelfs de schaduw
een parasol nodig
omdat – ook wanneer het regent
of de zon ’s morgens al ondergaat
hij ze ziet en voelt
als volle streken van een perzik
waarop de dauw van verwachting
jouw lach schildert
in de weerspiegeling waarvan liefde
gelijk de opgaande zon
als het brood in de morgen
jou rijsen doet

dat de veranderlijke gezichten
die het beminnen uit jouw ogen straalt
als de kleuren in een regenboog
ons onafgebroken mogen druppen
met wie jij bent en wat je doet

dat onvergankelijk
van eeuwigheid tot eeuwigheid
dit mag duren
dat is – bij het ruien van jouw jaren
onze wens

van harte!

– verjaardagwens voor jitske b.a. doodkorte – 7 april 2015