achter glas – zelfs geen kus…

• als tussen afscheid en de dood een muur van glas rest

achter glas - boudewijn de groot

achter glas – boudewijn de groot

voor hen die geen afscheid kunnen of mogen nemen

het enige waar ik niet zonder kan
mijn bloed – mijn lief
spreekt mij – smeekt mij
doorheen gepantserd vensterglas
sla je armen om me heen

het enige wat ik wil
het kan niet – mag niet

het enige dat ik hebben wil
verliefd op het leven
bevind zich onbereikbaar dichtbij
aan de andere kant
kijkt uit diepe ogen
door ondoordringbaar glas

onze huilende gezichten
schreeuwen wanhoop en verdriet
terwijl onze hoofden en harten
vol waanzin fluisteren
‘liefste’

het enige dat wij mogen
wat kan en wat moet
zijn handen tegen glas
dat koud voelt en kil
als het spandoek van de dood
uit witte muren
zich sluiert om het perkament van leven
om de wens van ons verbond
jou hier – jou naast me
kussen en liefdevol krullen
de adem te ontnemen

waar wij eeuwig willen krijten
keer op keer en dag na dag
van onze hechte hartstocht
rest zelf geen kus
als laatste groet

adieu dan m’n liefste
tabé – ’t ga je goed

zo elkaar verliezen
het voelt als ontrouw en verraad
omdat ik jou – mijn muze en mijn min
als verloren achter liet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s