ritme van rouw doorbreken

• ware kritiek betracht

imagine - john lennon

imagine – john lennon

terwijl verontwaardigde verbijstering
nederland haar tranen plengen doet
over zinloos en onherroepelijk
uit de lucht geschoten leven
kijken wij tegelijkertijd en tussendoor
naar de brandhaarden in de wereld
die van conflict tot conflict
ons de handen wringen

terwijl droge ogen schande spreken
over het onfatsoen in bejegening
van volkeren en culturen
kijken wij met tandeloze woede
naar de dwaze doodsstrijd
die in bosjes levens neemt
spreken wij als eerzame rakkers van fatsoen
het sabelend snedig commentaar
dat niets anders doet
dan de lucht verplaatsen
en vraag ik mij beschaamd
wiegend op het ritme van rouw
hoe lang nog blijven wij staan
vanaf de zijkant toezien
lijdzaam en inert
wanneer wij van overtallig verlies
aan landjepik en vreemde heerschappij
van geloofsstrijd en vernietiging
de ondraaglijke pijn kennen
hoe lang nog accepteren wij
de pijn van wegkijken en toezien
die ons het leven bezuurt

het leven is te mooi
te mooi voor al die tranen
leven is in actie komen
om – voor en met elkaar
de verontwaardiging
tot verandering laten spreken

31 juli 2014

Advertenties

omzien en doorstappen

• niet het afscheid maar het loslaten is de moeite waard

time to say goodbye - andre bocelli & sarah brightman

time to say goodbye – andre bocelli & sarah brightman

in between jobs
waar de lonk van het nieuwe
schuurt met de pijn van vertrek
is er het weten
alles wat je wilt
groeit aan de ervaring
ontleen je aan vallen en opstaan
aan inzicht en spiegel

wat beweegt is gefundeerd op vervulling
tot drijfveer en motief gegroeid
in verlangen naar fris en groen
als bron en sleutel
van het unieke zijn

de twijfels van vandaag
voeden actief de overtuiging
voortgaan kent geen eindbestemming
is in komen geworteld weggaan
een wandeling door kansen
langs zelf geopende deuren
die als halte van overtocht
doen omzien om door te stappen

de voorgenomen overstap
de reis in het nog ongeziene
heeft vensters op toekomst
naast spionnetjes op het verleden
tonen de bomen en de bloesems
waaraan de vruchten rijpten
die in knapzak geborgen
met herontmoeting van vrienden
gaandeweg de route plaveien
die allengs dorst laven
met erkentelijke herinnering
die de mars naar verruimde horizon
van afscheid tot welkom maken

25 juli 2014 geschreven bij gelegenheid van een carrieresprong van een gewaardeerde collega

laat toekomst leven

– bij gelegenheid van de dag van nationale rouw 23 juli 2014

rouw van jou

rouw van jou

wanneer met het leven
in voortdurende strijd en oorlog
de wereld woekert
landen zon aanschouwd
twee zilveren vogels
uit strak blauw gestreken hemel
hun schoot gevuld
met trieste dood

wanneer de kakafonie van leven
door taptoe gestild
ons sereen zwijgen doet
bellen vlaggen halfstok
roepen zij ons tot eerbied
voor wie in steilte ontvielen
aan partners en familie
aan vrienden en vriendinnen

wanneer de buiken zich openen
schaart rouw zich in gelid
stoeten zich de ontslapenen
majestueus geëscorteerd
met militaire schuifelpas en groet
in eindeloos lint
van wanhoop en herinnering

wanneer geluidloos schreeuwend
tranen en ongeloof
de harten en hoofden doorsnijden
wakkert diep binnenin
de heilwens voor het verschiet
het licht in elkanders ogen
dat ons doet durven dromen
ons toekomst doet leven

in gevallen stilte

waarin een klein land groot kan zijn

waarin een klein land groot kan zijn

* vlucht MH17

als meedogenloos en onbewogen
een doelbewust geschoten raket
de imposant sierlijk stalen vogel
haar motoren abrupt doet verstommen
scheurt op het tempo van de wind
zwijgzaam stil maar zó aanwezig
de dood het leven

waarom – zo stilt mij de vraag
ben ik bang voor het atoom
als een vlucht vol verwachting
door morsig hellevuur
eindigt in de krater van ongeloof
ontbrandt uit blinde haat
die vlugger dan de tijd
het leven deformeert
tot verzendhuis van ondergang

in gevallen stilte
zijn ze niet te vinden
de woorden voor het verlies
het verdriet en de rouw
de koleire en de verontwaardiging
geen woorden die recht doen
aan de absolute verslagenheid

in gevallen stilte
waar woorden mij mankeren
voor het voelen en het weten
van dat wat verloren ging
wil ik desondanks voortgaan
bestendigen en betekenis geven
aan dat wij zij ons laten
het souvenir van de herinnering

in gevallen stilte
hier en nu wil ik verbeelden
getuigen van de opgave
dat – zolang wij leven
ons doen en ons laten
zich niet laat verslaan
door terreur noch tirannie
dat wij onze blijven richten
naar de horizon van hoop
de verwachting van perspectief
en het weerzien – ooit

den kuyt

• ode aan dirk kuyt – de kracht van oranje

den kuyt – menselijk gesproken
het vlezig gespierde
tussen knie en enkel
doet harten overslaan
als hij – aalglad
gelijk vissen het nageslacht
in paringsdans verschietend
zijn team op sleeptouw neemt

den kuyt – voetballend gesproken
de authentieke leider
die het stof zuigt
dat anderen slingeren laten
die – zichzelf kastijdend
gelijk een wals op stoom
in een werkgang
het verzet plet en verschroot

den kuyt – de koning van oranje
venijnig en geslepen
brengt ons
gelijk tarwe, haver en gerst
het kuitbier smaken doet
het zoet der zege

wanneer – genigaal gesublimeerd
aan gekante horizon
het vuur van mondiale victorie
de leeuwen brullen doet
blijkt den dirk de gnosis van die glorie