le jour le plus long

• zonsondergang

als op de langste dag
zich de avond kondigt
beklimmen wij het zwijgend hoog
geniet ik met mijn lief
de rust van stilte
als een vogel groetend
joehoe juichend
ons een glimlach tovert

waar lot’s druiven
de oogst hellend bereiden
hun sappen vergaren
voor de wijn van morgen
kust ons met zwoele bries
haar aura verschietend
in de reflectie van de atmosfeer
de goudgele schemering goe-nacht

na puur hollands oranje
neemt spaans bloedkoraal
haar laatste stralen
het franse blanje blue verbannend
naar het zwart van de nacht
waarin wij innig gelukkig zijn

wandelend door de wijngaarden
waar hemel en aarde zich voegen
als een zinderende vrouw
– altijd vol leven –
is er het verlangen
dit eeuwig te laten duren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s