een met de ander

• voor wilhelmus johannes maria belterman († 19 December 2013)
seizoenen

toen de lente als de bijtjes de bloemen
onze loten met liefde bevruchtte
kondigde zich de zomer
die ons uit de velden van het samen zijn
de hoop en het vertrouwen
de liefde en het geluk
haar ultieme vruchten schonk
en zo het concert van ons leven klavierde

toen de zomer haar einde annonceerde
gaf zij een prachtige herfst toe
waarin de begeestering voor elkaar
een nieuwe toekomst kreeg
en zich in kinds kinderen doorgeven liet

toen de tijd de bonte herfstpracht wegstormde
haar tocht door de seizoenen maatvast voortschrijdend
de winter – zonder uitzicht op retour
jou in mistvlagen verdwalen deed
slechts in herinnering de woorden vinden deed
omdat het denken aan morgen was ontnomen
verkwikten mij de souvenirs die jij strooide
door te zijn die je was en bent
van in ’t prilste begin tot heden

nu van lente tot winter
de eeuwigheid jou heeft toegevoegd
de seizoenen voor jou geen einde meer kennen
zijn het de dromen van jou liefkozende handen
die mij in de weide van het leven minden en vleiden
zijn het de dankbare tranen voor het erfgoed
de zorg – om – voor – en met elkaar
die als ware het een klaterende waterval
door de zonnigste regenboog bemoedigt
mij stralend doet omzien en vooruitblikken
zonder voorbij te gaan aan wie we waren en zijn
jij voor mij en ik voor jou

roodborstje riktiktik

* wintermijmering
European-Robin-Erithacus-rubecula-singing
telkens ik op zondag
mijn tuin doorkruis
en zie hoe de natuur
zich vruchtbaar opmaakt
voor een nieuwe lente
vergezelt mij een roodborstje
dat op het raam van de herinnering
het lied van de overledenen tikt

die parmantig uit volle rode borst
hun levenskunst zingt
die in winterse kou
met geschonken heugenis
ontdooiend warmte stookt

die kwetsbaar ogend
het zaaigoed van hun leven
aandoenlijk fel en moedig
laat ontkiemen en spruiten
en mij een vleugelslag later
vuriger doet verder gaan
in de ijle existentie
die zich trillend nestelt
in de omhelzing van hun liefde

winterkost

als bij kortende dagen
de avonden lengen
en de natuur
het kwik doet dalen
groeit de zucht
naar warme huiselijkheid

als stormgejaagd
regen onze gevels striemt
en grauw-natte kou
mensen norsig maakt
wast het verlangen
naar speculaas en pepernoot

als sint en piet
zijn ingehaald en uitgezwaaid
scharen zich vrienden en vriendinnen
rond gourmet en kaasfondue
geuren steranijs en kaneel
of gekruidnagelde glühwein
de tijd van bezinning

als de adem
de vrieskou dampt
en op kruin en tak der bomen
de rijp zich zet
doet zich de bekoring gelden
van vuurpot en open haard

als temperaturen onder nul
schaatspret kondigen
en sneeuw vlokjes dwarrelt
over krakend kruiend ijs
fluistert de lokroep
van ski’s of snowboard

als strenge vorst
in winterzon met tegenlicht
het bladverloren groen
staalblauw overkoepelt
zwelt de bekoring
van de warme deken

als een opgetogen nordman
met gepiekte groenen naalden
over de grens van het oude
het nieuwe jaar en leven luidt
geniet ik ademloos
het wonder van de winter

Galerij

brabbel babbel

• voor pieter paul joshua – 7 december 2013
brabbel babbel
op de zevende dag van de twaalfde maand
als interklaas en warte piet zijn uitgezwaaid
feesten wij jou – joshua – onze benjamin
die onbevangen blijmoedig
onze harten en hoofden
energiek stukadoort met de slinger van het leven

op de zevende dag van de wintermaand
als het najaar zijn eerste stormen heeft gewaaid
vieren wij jou – joshua – onze jongste
die opa jan en beagle sim vereeuwigt
door hen de sterren als gezelschap te geven

op de zevende dag van de donkere maand
laven wij ons aan jouw stralende glunder
wanneer jij tussen opa en oma gelegen
hen spiegelend onthult dat óók papa patrick ‘(s)nurken’ doet
en daarmee mama jacqueline uit haar bed verjaagt

op de zevende dag van de kerstmaand
vieren wij het leven dat jij dartelt
als jij pannenkoeken bakt met oma
of bij en met ji(t)ske taartjes vormt
fêteren wij het leven dat jij hupst
als jij bij papa de tuin op orde harkt
of bij opa over de heg ‘ijsjes’ verkoopt
fuiven wij de hartverwarmende ruiterlijkheid
als jij ons knuffelend bespringend bekent
‘ik jou (ge)mist’

op de zevende dag van de laatste kalendermaand
vieren wij de in jou gebalde energie
die piet piraat nu snel verruilt
voor mega toby en peter pan
die de ‘plechtige’ liedjes van zus (n)oa
met een heuse breakdance decoreert
om vervolgens politieauto’s te laten sirenen
als jij – ‘echt cool’ – opa in de ‘hangnis’ sluit

op de zevende dag van de sneeuwmaand
vieren wij jou – pieter paul joshua
die – van piratenschip tot paardenstal –
aan oma’s schatkist van papa’s jeugd
een tweede leven geeft
die ravottend op het plein
het avontuur omarmt
of aan speen en buis gekluisterd
de wereld buiten sluiten kan
vieren wij de hartstocht
waarmee jij fluitjes keelt
of de gitaarheld speelt

lieve grote kleine vriend
de zevende dag van de decembermaand
vieren wij het leven dat jij lééft en ons geeft
en van brabbel tot babbel
die alsmaar groeiende slinger
die jij ons fleurt en kleurt

vandaag vieren wij jou
van harte

geschreven t.g.v. de derde verjaardag van kleinzoon joshua

Galerij

jou vieren wij

verjaardagswens
schilderij-bruiloft-wouw

vieren is
stil worden
luisteren naar intens geluk
een moment van dankbaarheid

vieren is
het bijzondere van samen beleven
afstemmen en verbinden
in donkere en in lichte tijden
omzien en vooruitstappen

vieren is
in het ritme van seizoenen
levenskracht resoneren
stilte doen ontwaken
groeikracht voeden

vieren is
het bloeifeest
dat de dag markeert
van oogsten
van vruchten plukken

jou vieren wij
omdat jij onze wereld
samen met de mensen om jou heen
met elke stap, elke lach en elke traan
mooier maakt
met dat wat jij geeft en lééft

jou vieren wij
om wie je bent
om wat je kunt
en om wat je geeft

van harte

geschreven t.g.v. de 34ste verjaardag van Patrick Pieter Johannes Doodkorte 2-12-2013