ons koralen verbond

  • ter gelegenheid van ons 35-jarig huwelijk – 30 juni 2013

in de zomermaand – een stil moment
zinken mijn gedachten – telkens weer
als naar de bodem van de diepste oceaan
waar ongekende schoonheid samenkleurt
in het symbool van ons nu koralen verbond
dat jij en ik – overtuigd van elkaar – sloten

het rif van dat koraal – onze schatkamer
herbergt het prachtigste dat liefde kan geven
het door ons doorgegeven leven

daarin hervinden wij de herinnering
aan het prille lentegeluk
de zwoele zomer van ons samenzijn
en ankert zich de belofte
van onze herfst en winter samen

zo mijmerend de zintuigen strelend
herbeleven wij het bijzondere
van onze ontsluierde liefde
van jou voor mij – en weerom
fluisteren oorverdovend
en stralen oogverblindend
onze harten en zielen
het mooiste, rijkste en meest complexe
het weten dat die ander er is
heel speciaal – voor jou
in het weten
de dagen dat je niet met elkaar kon
wilde je niet denken aan de dagen zonder
de veilige haven waar je kunt schuilen
de sprankelende bron waaraan jij je laaft
en de oogstrijke akker die jou voedt

verweven met het blauwgroene
van die oceaan van liefde
waarin zich het verlangen weerspiegelt
naar alles wat waar is en goed
weerkaatst zich
witter dan de witste lelies
zo goed als roder dan de roodste roos
bonter dan het bontste bont
het wederzijdse zijn
klopt – mysterieus en stil
maar klaterend als een gouden waterval
het onmetelijke weten
jij bent wat ik voor jou mag zijn

deze zomer gonst
zoals ooit – bij het eerste ontmoeten
de sopraan en bariton tegelijkertijd
onverwacht zacht – en bulderend hard
tot in het ijlste van het ijle
eerst schuchter en klein
en vervolgens beslist vrijgevig en volmondig
het universeel gedroomde:
jij – jij bent het
toen, nu én morgen

Galerij

dansen is vieren – van harte

dansen is vieren - van harte
om te dansen ben je
nooit te jong of te oud
van kabouter plop
tot aan de laatste wals
het leven is een dans

een samba of een rumba
een jive of foxtrot
een tango of een lambada
dansen is leven vieren

van chorografie
individueel of met partner
een ballet of breakdance
een stijl- of volksdans
acrobatisch of rock-‘n-roll

dans dus je leven
met hart en ziel
alsof het ervan afhangt
het leven en de dood
blootvoets of geschoeid
op een zijden draad
vol vuur en passie

dans in het universum
de energie in je vrij
het vuur uit je sloffen
ontlaad de spanning of de stress
laad je vitaliteit en levensenergie
ontmoet jouw authentieke zijn
creëer je ruimte
laat het stromen
in je lijf en in je hart

dans naar de bron
het rustpunt
de onmetelijke wijdsheid
het diepste van de oceaan
en vindt vervulling
in de stilte
die in jou is
jouw authentiek zijn
in beweging en het niet bewegen

dat jij jouw dans mag dansen
zoals jij hem dansen wilt
blij, verdrietig, verliefd of boos
of dat wat jij wil uiten
geleid door hartstocht
jouw lust en jouw leven
voor de kick of voor de aandacht
je laat meesleuren
in beweging en niet bewegen
uren, dagen, maanden
naar overal en nergens

voor die dans
zet ik meeslepend of stil makend
de muziek op en aan
van harte

ontloken lentedroom

van/voor levi wielstra (en de wereld om hem heen) – geboren 3 juni 2013

voor de wereld

op de 3de juni
in de gregoriaanse kalender
de 154ste dag
in de maand van het heilig hart
liet ik de wereld lichter kleuren
de vogels hoger fluiten
en de zon langer schijnen

op die derde van de rozenmaand
voortgekomen uit verbindende liefde
van mama marieke en papa teade
werd ik – levi – geboren
zoals de ontkiemende bloem
uit zijn knop
of uit zijn cocon
de fraaiste vlinder

was ik tot dan verscholen
in de mystieke moederschoot
fragiel wachtend
op het subtiele schone
van wat gebeuren zou
nu beleef ik met hen
het wonder van het nieuwe
het mensenleven
dat in liefde gestalte kreeg

ik vind in het aardse paradijs
in het huis van mijn ouders
mijn thuis
gebed in mijn wieg van steigerhout
schuil tegen schaapscheerderskou
naast broertje joël

voor levi

lieve levi
dat jij – als de vleugels van vlinders
en jouw strelende vingertopjes
mensen mag beroeren en ontroeren
hen mag verenigen
mag samenvoegen en verbinden
als de beschermer van het volk
en zo betekenis mag geven
aan de jou gegeven naam

dat jouw omhelzingen
van mens en natuur
naar gelang wat nodig is of gewenst
verkoelend mogen zijn
of hartverwarmend
zoals de geur van het voorjaar
de lente die jou bracht

doch dyn plicht
en plôkje de dei
in het weten
dwazen en gekken sjogge nei in oar syn lekken en brekken

Galerij

sailing home

• voor (o)pa en maatje Jan Ooms (20 maart 1953 – 1 juni 2013)

zo kort geleden nog
maatje, schipper en reder
was alles hier nog perfect
lonkte een nieuwe lente
na een gure winter
tot het leven jou midscheeps raakte

toen je – voor het gevoel gisteren pas
vervolgens achter krabbend anker lag
bravourde je nog
beter een anker kwijt dan een heel schip
tot het aftakelen begon
sneller dan gedacht verwacht en gehoopt

voorvoelend dat je bakzeil moest halen
werd het kompas verdraaid
nam jij het helmhout
om het onvermijdelijk laatste bestek
zelf te maken

met orkaansnelheid
kreeg de wind jouw zeil vlot
moest je – voorgoed – het anker lichten
afknokken en uitvaren
zelf het roer houdend
richting verlichte eeuwigheid

waar jij gaat
blijven wij aan wal
met het gemixte van de achterblijvers
trots en blijde herinnering
weemoed en inmens verdriet
golven af en aan
landend in grote dankbaarheid
voor dat wat jij ons laat
het bolster op de kade
voor de in liefde gecreëerde zilvervloot

in kabbelende stroom en deinende kalmte
bleef jij die jij was en bent
een schippersjongen
hard en schonkig
met fluwelen binnenkant

alles had een reden
wij hebben jou
zoals jij ons hebt
bij het vervolgen van de weg
op eigen kompas
met vaste koers

starend naar de einder
houden wij aan de horizon
waar wij jou vermoeden
in havens aan de overkant
altijd het stipje en het sterretje

vaar wel schipper
bij het verder gaan
laven en koesteren wij ons
in het ruim van ons hart
aan de herinnering aan jouw bonkig zijn
vinden wij bij tegenslag, hagel of storm
onze baai van biskaje
en proosten wij
bij zon en vrolijkheid
op ‘onze ouwe’

het vaarwel schallend
nog uit de lijken geslagen
blijft het overtuigende weten
wij krijgen de mast weer op
door met dankbare hand
dat wat ons jou herinnert
aan te nemen
het strenge rechtvaardige
het welgemeende hoekige
de mantelende liefde
en de trots
op dat wat jij bent en jou is

in die wetenschap
zeggen wij – met vol gemoed
behouden vaart schipper
heb op jouw eeuwige tocht
de wind in de zeilen
en weet – ergens – ooit
in behouden haven
ligt een hereniging in het verschiet