licht dat niet meer duistert

– laatste afscheidsgroet aan ge, levensgezelin van leen van reeuwijk, 23 oktober 2005

– leen en lenie
– gé en job
de zomers waren
zoals zomers horen te zijn:
zonstralend mooi!
met – zo nu en dan –
een malse regenbui!

te snel, te vroeg
kondigt zich met afscheid
– van job, van lenie –
een gure winter
als ongedacht en onverwacht
gelijk het prachtig herfstblad
– kleurig en geschakeerd –
een overweldigende nazomer zich meldt!

overtuigd door dankbare herinnering;
aan hem én haar,
– aan de overkant gezeten –
is er het weten:
– het is goed!

en zo bloeit zij op: de liefde
van gé voor leen
van leen voor gé
– voor én met elkaar!

—–

waren de zomers mooi;
de herfst,
– anders,
ja, anders,
maar zó, sámen, niet minder!

te snel, te vroeg
– wéér –
kondigt zich met gé’s afscheid
alsnog de winter;

guur en koud – búiten!
maar binnen – bínnenin
is er een land van louter licht!
binnenin gloeit zich de ervaren liefde tot licht;
licht, dat geen dag meer duistert!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s